Sucos: blog de Dores Tembrás


cinética tatuada no ar
23/04/2011, 11:03
Filed under: petit trèsor

Pensaba na mañá, que unha das cousas que máis me gusta(ba)n dos días de festa é que ao día seguinte podíamos almorzar tarta. É así dende que teño lembranza. Por iso o día da celebración non me apuro a comelo. Sei o que virá á mañá seguinte.

Así, entre pocillos, copas de licor, cinceiros, unha nena en pixama desfrutaba da torta, dos pasteis, dos restos doces. Quixen pensar no que significa esa atmósfera para min, as risas ecoando, certas cinéticas tatuadas no ar. Alí, sentada no banco da cociña, rememoro o que foi mirando para os globos desinflados, xusto na calma previa a fregar e recoller todo.

Isto levoume ao concepto de deshora. Na debilidade que sinto por el. Por iso as vésperas e os días despois.

De súpeto atravesou Dickens, esa escena de Great Expectations, un banquete de voda no xardín, cristalizado despois de cuarenta anos:

todo anegado de tul

as hedras

donas do cristal tallado

os paxaros

aniñando nas fontes

os noivos da tarta

descoloreados

a seda dos lazos

resgada

Canto deixamos de nós ao tocar os obxectos? A nena mira, suxeitando o prato de tarta na man, a disposición dos servizos na mesa, quen engurrou as servilletas, quen tirou o zucre por fóra, a quen lle caeu a culleriña, quen esfarelou unha das camelias do centro de mesa, quen deixou a copa de viño a medio beber, un corcho con palillos en forma de cabalo (que gardará na lata dos tesouros).

Pousa o prato, mira para fóra.

Nos ollos

manteis a clareo.

Advertisements

7 Comentarios so far
Deixar un comentario

Fixéchesme lembrar as galletas de nata. Dito con outra reviravolta: metéchesme na máquina do tempo e leváchesme de viaxe ao nadal de cando o neno era neno (Als das Kind, Kind war…).
Botabamos todo o ano almorzando a taciña de sopas, día si e día tamén, e entón chegaban eses días curtiños e escuros do remate do ano, eses días cheos de promesas, de comidas farturentas, de turrón el-almendro, de figos pasos e das galletas de nata que facía miña nai.
Cóntoche a liturxia de miña nai, Dores. Durante unha tempadiña ía gardando a tona do leite nun tarro [na casa había vacas e o leite que se consumía era ese, naturalmente, e era moi rico en nata]. O día da lotaría, que cadraba co inicio das vacacións, a nai peneiraba a fariña na mesa da cociña e amasaba as galletas. Non só era o traballo de amasar, senón tamén o de tornar de meu irmán e de min para que non comeramos a deliciosa masa. Despois extendíaa e poñíame a min a darlles forma ás galletas usando un vaso como molde. E finalmente ao forno, por suposto. Non nos deixaba comelas en quente, que seica nos facían mal, e íanolas racionando para que durasen todo o nadal.
E o mellor de todo, Dores, era erguerse naquelas mañás frías e húmidas, baixar á cociña, sentir o pracer do caloriño do lume aceso e agardar a que a nai abrise o chinero, collese o tarro das galletas e nos puxese unhas poucas para mollar no leite.

Comentario por xdafonte

Sempre agasallándome con estas historias deliciosas!!!Esa liturxia tamén cha coñezo eu, esa taza de nata que a avoa xuntaba durante días, aos poucos, o chinero, as mañás marcadas a ferro…Obrigada.

Comentario por dorestembras

Patadas a canada, leite gordo co saibo a loureiro,toxo e queirugas. Enfriar as papas co leite. Leite callado. Manteca para a desnatadora. Pela de manteiga. Bola de “ghuevos”.

Comentario por Borreiros

A xenealoxía, a orixe, as zocas cheas de terra, os chanzos que levaban aos segredos, os frascos vellos con recendo a menciña na horta, a memoria do observador implacábel que me aprende a mirar.

Comentario por dorestembras

deshora leva asociado un concepto moi diferente para min.
tampouco as cinéticas no ar se corresponden con un clima de festa e tarta e celebración.
[Quixera poder contar doces lembranzas de galletas de nata]
Mais síntome feliz de que esas atmósferas existan e queden gravadas nas memorias adultas. Que sexan contadas dun xeito tan limpo e morno que fan da infancia unha estampa para soñar.

Comentario por zeltia

Zeltia, supoño que deshora significa algo distinto do que eu pretendo, pero digamos que quero acuñar ese novo significado, que esas son as miñas deshoras. Tamén eu feliz de que existan, de que esas atmósferas nos existan.
beixos :)

Comentario por dorestembras

Creo que vislumbro ese teu significado. [Eu falaba do meu propio significado de deshora ao marxe do que di o diccionario -e o mesmo “as cinéticas no ar”-]

Hoxe vémonos!! [desexando]

Comentario por zeltia




Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s