Sucos: blog de Dores Tembrás


Word Slam Title: Antía Otero/ Dores Tembrás
31/07/2010, 12:16
Filed under: Evento, poesia, recital

Fique como recordatorio que mañá domingo, primeiro de agosto,  ás 13:00 en  O’ delito (Tabares, 1, Coruña)  estaremos Antía Otero e mais eu cos nosos versos.

Vémonos alí!!!



O segredo de Marco Polo
30/07/2010, 22:49
Filed under: Evento, Literatura, presentacion

Aínda que xa o anunciou o querido Francisco Castro no seu blog, eu tamén quero deixar constancia do feliz que me fai presentar a súa novela O segredo de Marco Polo o vindeiro luns 2 ás 20:00 na Feira do Libro da Coruña. No acto participarán Victor Freixanes, o autor e eu.

Problemas severos para escoller que dicir na presentación; despois dunha lectura atenta os post-it amoreándose nas páxinas, e tanto detalle interesante para contar o luns… Palabras chave: Venecia, S. XIII, Marco Polo, Marco, Principessa Naia, LIBERDADE, FASCINIO, AMOR.

Prometo revelar algunhas fosforescias desta recomendadísima novela o luns á tardiña.



Carlos Negro, Thomas Bernhard e a miña covardía
26/07/2010, 22:43
Filed under: grafo, Literatura

Anuncio: non sei como vou escreber todo o que ven a seguir. Vai ser caótico, iso seguro. E ademáis inclúe unha confesión. Están a tempo de deixar de ler.

Lín hai días Cultivos Transxénicos de Carlos Negro. Rendida a ese funeral do agro, á autopsia máis precisa e efectiva, por desafectada, que se poda concebir. BRUTAL. Carlos Negro, para min o autor de Héleris e co-autor de Abro a xanela e respiro o aire fresco da fin do mundo. Agora con estes cultivos que me esfarelaban as mans, o libro queimando as xemas na noite, a porca terra, que me levaba de novo a Berger. Berger.

Dixeno na casa, anuncieno a modo de esquela: acabo de ler a sentencia de morte da terra, esa que no pouso. Gustaríame ser máis precisa, atopar a palabra que se me nega, intúo que ten que ver cos tempos verbais, non é unha sentencia de morte exactamente, é máis ca iso, unha das palabras que se me ocorre é responso, pero claro, están as connotacións relixiosas que non se axustan, e agora que a escrebo síntoa lonxe do que quero dicir. É unha acta: aquí reunidos, o autor, a terra, e ti lector imos dar comezo á relación de feitos, estertores dun tempo que se esvae, que fenece, ou feneceu xa?

Si, claro, vénme á mente aquel post no que citaba uns versos extraordinarios de Xavier Seoane morreron os arados pero quedan os sucos. E volvo a sentir o mesmo que daquela e eu atrás, entre os sucos, apañando nas patacas, fechando o funeral.

Bernhard e a súa Extinción. MAGNÍFICO. Demoledor. Chego a el da man de Lois Pereiro, e aquela entrevista ecoando aínda. 500 páxinas sen un só punto e a parte, e vou nas cen primeiras. Esta obra é unha crítica feroz á familia, pero que se fai a través de Wolfsegg, unha sorte de pazo-explotación agraria que o protagonista critica, non sen certo fundamento, e que me fire en cada páxina.

Esta é a situación:

Por unha banda o poemario de Negro que me fai sentir traidora, covarde, eu que escribín o pouso, a terra, a modo de cuadrícula con cheiro a marmelo e fume. Porque eu tamén abandonei esa terra (podería ter escrito o poemario sen tela medio deixado? E acto seguido a eterna discusión: vivir/escribir??). Eu case non munxín as vacas, eu apenas a desnatadora. Nena da terra a tempo parcial, e sen embargo só aí me recoñezo, só aí son. Pero agora na urbe. O índice acusador sobre min.

Por outra banda Bernhard que me enfronta á terra a través do refinamento da sociedade e o progreso, opoñendo a adicación ao agro coa sofisticación do pensamento: Goethe/monte  bibliotecas/explotación agraria. E preséntaos imcopatíbeis na hipérbole máis extraordinaria e brillante que se poida imaxinar.

Síntome aí, entre medias, lendo a Goethe ou o VOGUE, aprendendo a podar, padecendo as sequías ou as pestes e lendo o Ulises.

Eu, semente híbrida, uva sen pebidas, cultivo transxénico. E non sei se esta consciencia me desculpa de algo ou fai a esgazadura máis fonda.

Unha palabra asaltoume hai pouco: “rururbanos” e antes de saber o que significa, penso se eu…

Sen dereito a depositar as esperanzas no primoxénito, porque Os camiños da vida xa non, e aínda así o tacto do ovo morno nas mans diminutas. E un trobón de versos, de liñas acusadoras, perforando a cabeza, o esterno.

Daquela permítanme a esperanza última: e o asfalto nevado de noces/a urbe colpasada de silvas/ coma n‘A Araucana, clorofila vencedor.



Os mariños imposíbeis de Gaultier
21/07/2010, 23:49
Filed under: creación, misc

Transitan estes días pola Coruña algúns mariños imposíbeis de Gaultier que me deslumbran con esa estética tan estética, as listas brancoazuis, os corpos ofrecidos a sí mesmos, e algunha onda al agua.

Míroos coma recén sacados do anuncio do modisto. Fascinada analizo ese total look severo.

E mentres vou no coche penso que un post sobre isto é impensábel. E valoro as posibilidades:

haberá quen o interprete como o anuncio do meu gusto polos homes ben vestidos

haberá quen agarde unha reflexión final sobre a palabra, sobre a crise, sobre a lingua

haberá quen se decepcione coas liñas minimal, simplistas, se queren, do contido

E mentres escrebo isto desafíome na procura dun final deslumbrante, que lle dea a profundidade máis profunda ao post, que deixe pampos aos posíbeis decepcionados, que me reconcilie cos incrédulos, e sen embargo, quero prescindir de calquera parafernalia conceptual, tan necesaria outros días. (Tentacións de falar de Deleuze e o desexo. De porque os homes que vestían camisetas de raias me levaron a Jean Paul,  de como o modisto crea toda unha atmósfera para un perfume ou unha prenda, facéndoo recoñecíbel no mundo enteiro. Gaultier apropiouse dun uniforme de traballo e elevouno á categoría de beleza.)

No fondo, só desexo que estean atentos e atopen os seus propios mariños de Gaultier, porque a beleza máis imposíbel pasa desapercibida a cotío, pero estes días asalta as rúas e desarma-paraliza os pensamentos máis elaborados.



Normalización lingüística. As portas
16/07/2010, 22:48
Filed under: Evento, Lingua

Asistín estes días ao curso de verán organizado pola UDC e a CTNL: Traballando en lingua. Curso de verán sobre dinamización lingüística. Cando me fixeron o convite para participar cun relatorio vinme reflexionando sobre aspectos  da normalización que antes non me plantexara. Algo tan básico como concluir que a normalización é intervención.

Impecábel a organización do curso con Goretti Sanmartín e Nel Vidal ao fronte dos equipos. E os/as cordinadores/cordinadoras das mesas de traballo, pendentes de cada detalle: David Cobas, Rosa Moreiras, Anxo Otero, Olga Patiño e Dores Sánchez. Un luxo.

Día 1:

Daniel Romero. Magnífico relatorio teórico centrando as problemáticas. A lucidez:

urxente non é igual a importante

demanda non é  igual a necesidade

Xavier Campos. Abraiante capacidade de análise que permitiu abranguer despois dunha hora de palabras precisas unha parte importante da cartografía de política lingüística e política cultural. (Almorzo e entusiasmo compartidos)

Séchu Sende.  Debuxos, poemas. O contador de historias que demostra o movimento camiñando:  Implicación, Humor social, Socio-afectividade, Entorno Acolledor, Participación Institucional, Contundencia, Apropiación, Autoestima colectiva.

Ana Romaní. A radio (pero antes, con Goretti, rendida á súa poesía). Concisión e O Teatro Radiofónico na voz debullando o Premio: Fomentar a escrita de textos dramáticos para a radio. Facilitar outro medio para os textos. Contacto entre creación e radio.

Lucía Aldao María Lado. ESPECTACULARES.  Alí na cadeira do final do día, aplaudíndolles, rindo. Poesía, poesía, poesía.

Día 2:

Táboa redonda da mañá:

María Yáñez.  A rede e todos eses proxectos prodixiosos, imparábeis, xeniais. Se naceu é porque había unha necesidade. E o optimismo.

Mº Xosé Silvar. Valor etnicitario. Música e lingua. O seu valor social. Apreciacións marcando os lindes.

Lucía Aldao. A creación como verdade. A reflexión poética inserida no proceso normalizador. Emoción.

Táboa redonda da tarde:

Leonardo Fernández Campos. (Curiosidade infinda polos videos de Eu falo, pero nunca antes en persoa. E miro de esguello o seu caderno rebordante de boli bic, de notas, de frechas, de maiúsculas).  Verdades a présas, as anecdótas que fan reaccionar. Un pracer escoitalo.

Marta Souto. Análise das actividades que se poden desenvolver dende a normalización. A transversalidade. A superación en propostas orixinais.

Santiago Prado. A antropoloxía, a análise de actividades realizadas no ámbito do rural. Novos procesos de formación da identidade. Encontro comunitario e a nova palabra que me deslumbra: RURURBANOS.

Eu. Os clubes de lectura e tódalas dúbidas que durante os dous días modifican o meu relatorio. A lingua, a palabra. As portas abertas, as  por abrir.

Concerto Sés. Impresionante espectáculo. Unha posta en escea coidadísima, dende a entrada das cantantes do coro, ata a disposición dos músicos, 7? 8? E tódolos borsalinos. Para rematar erguéndonos das cadeiras entre aplausos afervoados. INMELLORÁBEL fin de festa.

Pero coma en tódolos encontros imposíbel non pensar nos novos coñecidos, compañeiros e compañeiras de xantar e cafés. Imposíbel non mencionar as descubertas que fixeron que me sentira case soberbia por contar con xente tan brillante ao servizo da lingua.



Formas e poemas
13/07/2010, 23:49
Filed under: Evento, poesia, presentacion

cartel_Estampa _NÚÑEZ

É o título da exposición de Jesús Núñez que se presenta mañá, 14 de xullo, no CIEC, en Betanzos.  Unha carpeta con 18 gravados e 18 poemas dos escritores: Cairo Antelo, Yolanda Castaño, Alfonso Costa, Miguel Anxo Fernán-Vello, Francisco Fernández Naval, Miguel Mato, Manuel Patinha, Olga Patiño, Emma Pedreira, Anxeles Penas, Luz Pozo Garza, Gabriela Rodríguez, Xavier Seoane, Antón Sobral, Dores Tembrás, Xulio Valcárcel, Diana Varela e Eva Veiga.

A carpeta xa se presentou en Estampa 09, Madrid, e logo diso viaxou a Sassari, Cerdeña, onde segue exposta. O outro exemplar é o que agora poderá verse na sala de exposicións da Fundación do CIEC (Rúa do Castro, 2) ata o 31 deste mes.

E nas súas formas o monóculo infantil que detén o pestanexo.



O patrón
12/07/2010, 00:02
Filed under: misc

San Cristovo. A casa familiar. As potas e os testos ateigando a cociña de leña. As bágoas con cebola, e o peixe co sal nas fontes, mentres a sopa, glub, glub. Subo os chanzos coa sopeira da tataravoa, Señor, que non me rompa a min, por favor…
E mentres se friten as patacas, os comensais na mesa coa empanada, póñome a moer o café, coma faría ela, e todo alí, como ben sabe Sándor Marai, nun remexido olfactivo único. Sen esquencer a pólvora, a herba segada de onte.

(Descubro no chinero, entre o pementón dóce, o zucre, algunhas pílulas e o Eko, unha fotocopia da crítica que lle fixo Eyré ao pouso. E cando abro a porta vexo a miña foto, en grande, fotocopiada. Déixoa alí, non hai mellor lugar.)

En días así gústame pararme no medio da voráxine de salsas e culleriñas para o café que non aparecen. Saio da casa, sento no hórreo, escoito aos convidados, as fiestras todas abertas, as conversas, e sei que leva sendo así por anos, por séculos. O calor calmo do medio día para mirar dende fóra, e saber que as pedras, que a couza.