Sucos: blog de Dores Tembrás


De fotografía e cine con J. L. Guerín
30/03/2016, 22:16
Filed under: arte, misc

IMG_20160330_193229

Os que seguen serán uns apuntamentos-recordatorio da conversa lúcida desta tarde no Museo de Arte Contemporánea Fenosa da Coruña.

A conversa, os puntos de orixe. O desexo e o tempo de espera. Os filmes desexables no poster que os condensaba, a apropiación daquela imaxe que representaría a película para sempre.

Eisenstein. El prado de Bezhin. Fala el da elipse entre fotográmas, (como método, como ferramenta??) Penso na poesía, no papel activo do lector. El fala de reencher…

Ruina e bosquexo, dous indicios coa mema función, activar un mecanismo no espectardor, unha convocatoria poderosa que actúa tarde ou pronto.

E aparece Daguerre, a súa posta en escena, o tridimensional, os decorados, os trucos.

Watteau (hai tan pouco visto polos ollos de J. Berger) e eu fico prendada ao saber que deseñaba desfiles: dispoñer corpos no espazo.O xogo coa perspectiva.  O que aporta.

E chega Talbot. Henry Fox Talbot. El fala da Imprenta da natureza, e aparece o perixel, negativo e positivo.

A arte de fixar a sombra. As esquiagrafías.

(É o primeiro creador, de calquera disciplina ao que lle escoito falar de Talbot. E faino con tal admiración que non podo deixar de sentirme afortunada por estar escoitándoo.)

La dama de Corinto.

Lewis Carroll. O libro compartido. El hombre que amaba a las niñas. (Embalsamar, cristalizar aquel momento, sublimación do que se esvae.) Alice nena. Alice muller.

Van Eyck. Leal souvenir.  A representación do ideal e do real.

Ghirlandaio.

Cine como arte do retrato.

O pacto entre fotógrafo, cineasta ou pintor co modelo ou actor é similar.

A beleza ten un ritmo interior que require tempo capturar. Fotografía VS Cine.

Tren de sombras. ( Vela contigo hai anos)

A fotografía como fotograma fora de contexto.

Primary.

Unas fotos en la ciudad de Sylvia.

La película está en off. El espectador rellena.

O silencio.  TOUCHÉ.

O SILENCIO COMPARTIDO NUNA SALA NA QUE SE PROXECTA CINE MUDO. ( Eu penso no silencio que se produce no poema, e tamén naquel do auditorio ante un recitado)

Medio para instaurar la imagen en el espectador. Onde nos situamos para instaurar a imaxe no espectador.

Cine como forma de coñecemento.

Ser outro ao remate do filme.

E penso, que podería ter estado falando de poesía.

 

Aplausos.

 

 



Isaac Díaz Pardo
07/01/2012, 09:37
Filed under: Lingua, misc

Pode que xa se dixera case todo sobre Isaac Díaz Pardo. Nesta hora quizáis o silencio fose o máis elocuente e axeitado, o único que verdadeiramente puidera estar á súa altura.

Pensei, ao saber a nova, que xa non me voltaría cruzar con aquela figura miuda na fábrica Castro, perto de Sada. Pensei que xa non se repetiría a voz de miña nai, hai tantísimos anos dicíndome, mentres mirabamos as vitrinas da tenda: Dores, ese é o dono, Isaac Díaz Pardo. Eu dei en pensar que todo o que alí había o facía el, que todo o pintaba, e que ademáis el se encargaba de editar todos aqueles libros que tiñamos na casa. Verdadeiramente el era unha presenza poderosa para a nena que o miraba de esguello atravesar a tenda e sair ata as instalacións da fábrica.

A min gustábame ir alí, aprendín que aquelas pezas exquisitas eran algo extraordinario no xeito en que miña nai as tomaba nas súas mans e mas daba a ver. Cando nacín un dos agasallos foi unha vaixela infantil de sargadelos, teño o cartón de canalóns,  os debuxos, as cores, a fraxilidade das asas, gardados na memoria máis inocente, na que non se pode tocar.

Despois viría a historia, o coñecimento e o valor daquel home de pasos lixeiros . O abraio. A admiración.

Hoxe sigo lembrando a última conferencia que lle escoitei, hai poucos anos, cun auditorio pequeno, e el alí, de pé durante case dúas horas, falándonos sen unha nota sequer.

Sinto a súa perda, máis que como intelectual indispensábel, como figura próxima e fascinante que engaiolou á nena. E celebro todo o que foi quen de herdarnos.



Xeometrías penitentes, Stéphane Lutier
10/02/2011, 23:07
Filed under: creación, misc

Hai na fotografía de Stéphane Lutier un ollo preciso, perfeccionista, implacábel.

Coñezo o seu traballo dende hai un par de anos, tiven a sorte de que me retratase (a foto do blog e da web é súa). Achegueime á súa obra da man do pintor Manuel Suárez, que foi quen mo presentou.

Hai uns días visitei “La geometría de la penitencia”, unha exposición que se presenta no COAG e que, baixo o leitmotif do cárcere da coruña, amosa a arquitectura do abandono, a ruina da prisión, a penitenciaría esfarelándose. Velaí a palabra: penitenciaría. (elevación de pálpebras, boca entreaberta, a descuberta, a conexión)

Son 25 fotografías en branco e negro (sempre en branco e negro), dunha fondura que conmove, nada afectada. Fóra dentro fóra. E as miñas visitas ao cárcere asáltanme na súa proposta. Recupero algunhas palabras, que veñen de lonxe, versos que aínda non, e que me levan a coller o caderno italiano do andel, a buscar as notas, a mirar os bosquexos infantís, as cartas da exposición de Coixet e Berger.

E non sei se as palabras se superpoñen ás imaxes ou viceversa.

Transcribo aquí as notas sobre unha das celas:

Sobre a mesa apuntamentos de galego: 17.3.18

O verbo declinado.

E noutra páxina exercicios de pronomes.

O nome escrito na parede a lápis: UXÍA

eu: O catre metálico, revestido de encaixe, os barrotes, o algodón. Coma tapar o sol co índice. Agochar a ferruxe, o medo, cos encaixes da infancia.

Le cadre métallique, revétu de dentelle, les barreaux, le coton. C’est comme cacher le soleil avec un doigt. Cacher la rouille, la peur, avec les dentelles de l’enfance.

ti:

Magnífica



O cotiá e a emoción estética
31/12/2010, 15:57
Filed under: misc

Sempre estou a dicir que un día escribirei un post sobre as pequenas cousas que me fan feliz. Mais que pequenas, cotiás. Esas que poden pasar desapercibidas. Das que poderíamos esquencernos se nos preguntasen pola FELICIDADE.
Pero hoxe erguínme pensando nelas. E reparei no feliz que me fixo o último filme de Jeunet, a lectura de Suite Francesa, de Nemirovsky, a felicitación coa que non contaba e chegou, o cd de La casa azul que non me canso de poñer. Pero tamén esa canción marabillosa de Coque Malla, Berlín, sempre Berlín, coma no último poema que lle estou a escribir a Lois Pereiro para unha homenaxe.

Pensei nunha conversa recente sobre estilográficas vintage e tintas, cómplice. Ese libro delicioso de Papiers Fantaisie, no que aparecen envoltorios de xabróns franceses do s. XVIII. Esa confidencia inesperada en praia Bávaro. Nos últimos moldes para galletas. Na descuberta da estética de “Mad Men”. Escrebo isto e penso que podería clasificar en apartados: libros, música, filmes, obxectos, conversas-encontros, outros.

Si, podería falar da emoción estética (merece post aparte), da súa potencia atroz cando nos alcanza, de como quero fixar eses instantes. Non me canso de redescubrir o xenio de Jeunet, as expectativas con Haneke, ou o que sentín ao escoitar a Rivas na homenaxe aos represaliados, na historia que aquel home me agasallou (sobre a sarna, o xofre, o aceite, e as escolas republicanas), na última sesión do meu obradoiro, na palabra que aínda non che dixen, pero que está…



Nadal 2010
24/12/2010, 08:52
Filed under: misc, poesia



Os mariños imposíbeis de Gaultier
21/07/2010, 23:49
Filed under: creación, misc

Transitan estes días pola Coruña algúns mariños imposíbeis de Gaultier que me deslumbran con esa estética tan estética, as listas brancoazuis, os corpos ofrecidos a sí mesmos, e algunha onda al agua.

Míroos coma recén sacados do anuncio do modisto. Fascinada analizo ese total look severo.

E mentres vou no coche penso que un post sobre isto é impensábel. E valoro as posibilidades:

haberá quen o interprete como o anuncio do meu gusto polos homes ben vestidos

haberá quen agarde unha reflexión final sobre a palabra, sobre a crise, sobre a lingua

haberá quen se decepcione coas liñas minimal, simplistas, se queren, do contido

E mentres escrebo isto desafíome na procura dun final deslumbrante, que lle dea a profundidade máis profunda ao post, que deixe pampos aos posíbeis decepcionados, que me reconcilie cos incrédulos, e sen embargo, quero prescindir de calquera parafernalia conceptual, tan necesaria outros días. (Tentacións de falar de Deleuze e o desexo. De porque os homes que vestían camisetas de raias me levaron a Jean Paul,  de como o modisto crea toda unha atmósfera para un perfume ou unha prenda, facéndoo recoñecíbel no mundo enteiro. Gaultier apropiouse dun uniforme de traballo e elevouno á categoría de beleza.)

No fondo, só desexo que estean atentos e atopen os seus propios mariños de Gaultier, porque a beleza máis imposíbel pasa desapercibida a cotío, pero estes días asalta as rúas e desarma-paraliza os pensamentos máis elaborados.



O patrón
12/07/2010, 00:02
Filed under: misc

San Cristovo. A casa familiar. As potas e os testos ateigando a cociña de leña. As bágoas con cebola, e o peixe co sal nas fontes, mentres a sopa, glub, glub. Subo os chanzos coa sopeira da tataravoa, Señor, que non me rompa a min, por favor…
E mentres se friten as patacas, os comensais na mesa coa empanada, póñome a moer o café, coma faría ela, e todo alí, como ben sabe Sándor Marai, nun remexido olfactivo único. Sen esquencer a pólvora, a herba segada de onte.

(Descubro no chinero, entre o pementón dóce, o zucre, algunhas pílulas e o Eko, unha fotocopia da crítica que lle fixo Eyré ao pouso. E cando abro a porta vexo a miña foto, en grande, fotocopiada. Déixoa alí, non hai mellor lugar.)

En días así gústame pararme no medio da voráxine de salsas e culleriñas para o café que non aparecen. Saio da casa, sento no hórreo, escoito aos convidados, as fiestras todas abertas, as conversas, e sei que leva sendo así por anos, por séculos. O calor calmo do medio día para mirar dende fóra, e saber que as pedras, que a couza.