Sucos: blog de Dores Tembrás


Paris II: Alejandra e o demais
16/12/2012, 22:32
Filed under: Literatura, viaxe

herbin-ink-027

I Congreso Internacional Alejandra Pizarnik: Balances y Perspectivas. A expectación que se colma. O traballo que se comparte. Un auditorio, especializado, atentísimo, que recita de memoria, a un tempo, os versos que analizo. Un luxo. A Maison de la Recherche da Sorbonne, en Serpente 28.

Pode que este último mes de regreso sobre a tese, pode os clips enferruxados. A tensión no esterno. Pero eran elas, sobre todo elas, as fontes vivas da miña bibliografía, que me preguntaban interesadas sobre o espazo do poema.

Elas, as primeiras, celebrando o fascinio. Coido que no fondo, era iso o que nos convocaba, o que nos re-unía.

Impecábel a organización, a calidez.

Extraviarme por Paris a primeira mañá de congreso: Je suis perdu. A miña cara de desamparo (as novas palabras que me atordan/das que me agocho) ante aquel home encantador que por fin me fala en inglés e me da as coordenadas exactas.O extravío, falei outras veces del, pero nesta ocasión era distinto, porque a miña puntualidade, porque pensei en Alejandra (ou a Maga de Cortázar) extraviada por aquelas mesmas rúas había tanto.

Camiñar Paris na mañá. Por fin o frío, que acode á cita, que me leva da man dende o hotel. Os abrigos de pano ondeando nas rúas (Aquí os homes poñen máis abrigo, non che parece? O pano negro, gris, xaspeado. A elegancia das lapelas subidas)

Pero os escaparates que me rinden, e son carapuchiña escollendo os papeis de seda máis lindos, as tintas de Herbin imposíbeis. Rouge opéra, Gris nuage.

Bulangerie que me axexas dende a esquina, coas luces de nadal xa prendidas, os brioche chamando por min, o recendo da fariña e a manteiga. PARIS era iso.

Non hai cadernos abondo para encher a maleta, nin lapiciños sacados de papelerías antigas. O acicate do regreso.

E na noite, les champs, que acendes para min. A estación de metro. Desandamos camiño para chegar a Le refuge du passe, onde a palabra e a boa mesa. E si, si, o cicerone máis elocuente que sementa historia en cada paso ata a porta do hotel. Merci Eric.

Corren os días, e agora na noite, matinaba que moi ao contrario de esvaecerse, a memoria de Paris vaise fixando neste carbon copy só para que, dentro de moito, sexas ti quen regrese a pola carapuchiña extraviada.

Advertisements


Paris ou a botella do Docteur Pinard
09/12/2012, 23:06
Filed under: Conferencia, petit trèsor, poesia, Pouso

IMG_3295  IMG_3294

Os preparativos. Cubrila de papel de seda, entre a la da roupa, na maleta. Levala á Sorbonne Nouvelle Paris III onde me agardaba o entusiasmo do alumnado do Centro de Estudos Galegos de Paris (CEGA).

Pode que levala comigo, co pánico de escachar o vidro na viaxe.

Pode que regresala.

Sentín, ao meter a man na bolsa prateada (que ben podería ter sido chisteira), o frío, a expectación, e tamén que estaba a piques de amosar un dos meus bens máis caros. Linlles o poema que no pouso. Linlles a autopoética: Das que me fan herdeira. Falei do que si e do que tamén. Penso que foi a conversa diante das fiestras abisais, as mangas afaroladas.

A man de Gonzalo Vázquez, que defendeu o espazo para que a voz. Podería escribir os detalles mínimos, as preguntas curiosas dos asistentes, podería repetir os suspiros que entrecortaban o meu discurso ao falarlles da experiencia croissant.

O que non podo é recuperar a potencia da materia, a presenza do vidro que presidiu o encontro, tamén no Instituto Cervantes. (O minuto diante do escaparate de Louis Vuitton contigo, na noite xeada).

Tampouco importa que a materia, a materia, a obsesión na materia.

Pero vou facer coma se estivese nun recital e lles contase a media voz, na entreluz, que a botella apareceu perto de onde me criei o outono no que o pouso se escribía. E que o vidro francés refulxiu unha tarde mentres andaba ás castañas, na horta dunha casa desafiuzada había décadas. O pozo infindo na procura da historia transparente. Quizáis xa non deba falar da terra, dos tesouros que para a nena a terra gardou sempre.

O desamparo. O abandono. Daquela mellor o texto:

o remedio do DOCTEUR PINARD

chegou dende PARIS-COURBEVOIE

á casa do Mión

a botella

contiña a debilidade da recén parida

o calcio anegadao

as xaculatorias

e agora

nin rastro doos cinco fillos

e o vidro francés abono

dos castiñeiros da horta