Sucos: blog de Dores Tembrás


Auga a través, por Patricia Meira
28/12/2016, 16:03
Filed under: Auga a través, Literatura, Palabra, poesia

img_20160920_121028

Verto aquí as palabras da poeta Patricia Meira sobre Auga a través, a plaquette que este outono publicou Apiario. Síntome emocionada, porque admiro o traballo de Meira e só podo recoller a súa lectura atenta , agradecéndollo co corazón:

É unha cuestión de confianza. Saín cedo mercar o traxe de mergullo, dos semisecos, por aquelo da temperatura da auga no norte, e baixei. Non precisaba nin lanterna, os sucos da portada sinalaban a dirección exacta.

Así. Romper a bolsa. Auga a través. E logo cada páxina sería unha casa. A auga cando asulaga a través quéntase inexorablemente, quece do contacto da calor dos corpos que ficaron sentados, da calor dos mesmos xestos ou das bágoas, das chaves, insectos, feridas, pedradas, louza, café, libros, berce, historias, dentes.

Así. Cada páxina unha besta. O corpo dunha besta afundíndose polo peso da auga no estómago, batendo cadáver na lama. E a gravidade da terra en absoluta destrución. E as atmósferas cargando ata sangrarme o naris. Seguir mirando nos versos, tellas tiradas no chan, o plancton en mitose segura, as casas sucias por dentro. Sei que a partir de agora non haberá ningunha sorte, os agoiros serán algo máis que o compás dunha canción que peta na radio, qué será dos nenos? cara onde viaxarán cun pasado tan mollado? cómo sobrevivilos?

É unha cuestión de confianza, sábelo. Sábelo xusto cando o escribes e  pensas na posibilidade de mudar esa palabra. Es ti a que fabrica con meticulosidade a botella de aire comprimido para que eu descenda á aldea. Auga a través dos sucos. Auga a traves do papel. Auga a través dos fíos.

So quedan as burbullas do regulador rompendo a superficie do embalse. A violencia. Pechar o libro. A violencia. Mirar ao redor e saír da aldea. Metros cúbicos de nada.

Patricia Meira

Advertisements


Quiñón
13/11/2016, 13:42
Filed under: petit trèsor, poesia

img_20161113_100647

O ano pasado comezou a traballar comigo, no curso online de Apiario, un home de mar. Joaquín.

Confeso que a miña relación co mar sempre foi distante dende o punto de vista poético, apenas hai referencias, e si un gran descoñemento. Asi llo dixen cando se matriculou.

Confeso que neste encontro vin a posibilidade de achegarme a el de forma ben distinta.

Sen sabelo iniciaba daquela a miña primeira maré. Unha tripulación de 18 homes en procura de peixe espada. O diario de a bordo de Joaquín mantíñame en vilo de venres a venres. Ía sabendo das venturas e desventuras dun dos traballos que máis respeto me infunden. A soidade xunto a Valente, Cortázar e Angueira mentres se largaba o palangre. Con urxencia agardaba saber da vida cotiá no barco, e así puiden escoitar aquel mar tan outro, preto da Illa de Pascoa mentres Joaquín recitaba o exercicio da semana.

Non me resisto aquí a rexistrar apenas tres apuntamentos  da bitácora que me achegaba cada venres:

26 de Marzo de 2016

Diario de a bordo:
A poesía manténme enteiro nas longas navegacións froito dunha nefasta
quincena. O vento arreméxenos. A esperada Lúa quedou sin efecto coa presenza
do cantor dos estáis. Duas semanas de fortes brisas agocharon ós peixes
espada. Obrígannos a percorrer milleiros de millas entre a dúbida e a
espranza. As orcas tamén fixeron o seu. Este maxestuoso animal, cando nos
visita, faise dono da mesa. Nos anzois non recollemos máis que as gerlas do
peixe. A súa intelixencia é tan extraordinaria que nada podemos facer máis
que marchar e escapar delas. Cando atopan o noso aparello percórreno,
anzoi por anzoi, como uns turistas no bufete dun hotel. O traballo, con
elas ó carón do barco, é totalmente aciago. Son as raíñas e nos os intrusos.
Continuamos navegando cara ó sur de Chile, polo medio do mar, entre as illas
de Juan Rodriguez e Pascua.

 

2 de abril de 2016

Diario de a bordo:

Previsión de temporal para o día 6. Bailaremos. Lembranzas. Dous meniños
xogábamos na chabola onde nosa nai ataba as redes xunto con outra ducia de
atadeiras. O noso avó entrallaba os panos no chumbeiro e na cortizada. Fora
era inverno, chuvía forte no vidro das fiestras. Dentro era gardería. A
pilla de volantas era peirao, as canastras de láminas de madeira, barcos.
Todas tiñan nome. Atracábamos para saltar a bordo e saír para o mar. O avó
retrasaba moitas saídas. Había que encher as agullas de entrallar sen
deixalas frouxas. As de atar enchíallas a avoa. Súas mans voaban mentres seu
audífono atendía ós amoríos mariñeiros das atadeiras mozas. A nosa nai có
radio de lámparas tentando sintonizalo. Era a única maneira de saber algo do
noso pai. Era a hora de pousar as agullas e as redes para escoitar ós barcos
falar entre eles. Era a proba da normalidade entre as ondas. O silencio. As
interferencias na frecuencia. A borrasca batendo na costa. O avó dándolle
voltas a boina. Nos, ausentes, salvando unha galerna dentro da canastra. O
avó reclámanos para si mesmo. A voz do noso pai soa forte, grave. A nosa Nai
chora. O Avó, “están ben raparigha”. “Están ben, oise tranquilo”, a nosa Nai
ríe. As atadeiras nomean ós noivos que están a bordo. Volta a gardería. As
atadeiras cantan un alalá. O avó refunfuña. Clase de matemáticas: a contar
mallas.

 

Remataba a maré e Joaquín compartía comigo toda a ledicia:

21 de maio 2016

Diario de abordo:

Rematamos! Imos camiño de terra! A Lúa foi extraordinaria nesta semana. Deille as grazas un millón de veces. Collemos suficientes peixes como para rematar de encher as bodegas de peixe espada. Alí quedou o mar cheo deles. A busca foi tensa, o traballo extenuante, pero o premio da Natureza pagou por longo o esforzo. O barco é unha festa. O teléfono non para. Todos chamando as familias para comunicarlle o adianto nas previsións do reencontro.  Rematamos da mellor maneira posíbel. O mar, unha vez máis, tratounos como uns pais  que desexan e loitan polo mellor para seus fillos.

A satisfacción do traballo feito é máxima. O corpo xa liberou a tensión, agora pesa o doble. Todo rematou. Atráis quedan xornadas sen durmir, puntos de sutura de pequenos accidentes, risas, tensións e traballos, temporáis e orcas, e milleiros de millas percorridas.  O mellor, a ledicia de navegar con homes como os que forman esta tripulación que teño a sorte de dirixir. Felicitei un a un, deille as grazas polo respeito e a entrega desexando coincidir con cada un deles nos próximos relevos. Nada do que fomos capaces de superar sería posíbel sin a entrega que amosaron dende o primeiro ata o último. Cada un coas súas limitacións ou virtudes. Todos dando de maneira honesta o máximo que poideron.

Polo que a min respeita a Lista de tripulantes ten un más dos 18 que constan: Dores Tembrás navegou polo Pacífico abordo do Balueiro.  Foi parte inolvidábel da marea. Centos de horas de soidade nestes poucos de metros cadrados da ponte non fixeron acto de presenza esta maré grazas a poesía. Momentos extremadamente complexos, de máxima dificultade e dúbida foron atenuados pola poesía de Dores. Grazas.

Esta xa rematou. Lembro que mañán fai 27 anos que saín por primeira vez mandando un barco conxelador. Aínda era un rapaz. Era o máis novo do barco. Nervioso, ilusionado, seguramente moi inconscente da responsabilidade que asumira. Agora estou entre os maiores. Teño a sensación de que as cousas cambiaron menos do que asemella, salvando  a baixada de enerxía porvocada por casi tres décadas de intenso rock´n´roll.

 

E era tan en serio que me contaban coma unha mais que un día de verán Joaquín veu ata Coruña para traerme o quiñón. Nunca antes escoitara esa palabra. Explicouma el nun dos correos que máis emoción me causaron na vida. Como tripulante correspondíame unha parte da pesca.

Nunca antes recibira un agasallo así. Peixe espada e bonito. O primeiro chegou en xullo e o bonito chegou onte. Como non podo falar do que significou, aquí deixo unhas imaxes dos tarros que a familia de Joaquín preparou e me entregaron onte. Non sendo iso suficiente, este mariño de mans afeitas ao traballo duro, buscou a mellor presentación. Versos dos meus poemarios abandeiran cada tarro.

img_20161113_100413_1 img_20161113_100515

 

Mañá iniciase unha nova maré. E hoxe, véspera, son , se cadra, moito máis consciente do que significará na miña vida. Onte falabamos das nacionalidades da tripulación. Dos contenedores que xa levan o turrón. Falabamos tamén do esquezo que a política deste país  exerceu e exerce sobre a xente do mar, das reunións en Bruxelas, da radio desaparecida, do intento dunha prensa que os manteña perto de terra. Falamos dos 40m de eslora, e dos 7 contenedores que terán que voltar cheos de peixe espada para manter o barco outra maré.

Todo o meu agradecemento polas horas de mar e procura severa da palabra, pola entrega e ofrenda que supuxeron eses meses.

Decátome agora de que son coma aquel home do último poema de Joaquín:

 

coñecín  un  carpinteiro  de ribeira

que surcou océanos

no diálogo táctil  coas súas naves

a medio construír

 



Rafael Cadenas na Coruña
27/05/2016, 09:43
Filed under: Conferencia, Evento, Literatura, poesia, recital

Cadenas lee en Coruña

O convite chegou dende /ABANCA e /AFUNDACIÓN, que organizaban unha serie de homenaxes ao poeta venezolano no noso país, despois de recoller o Premio García Lorca. En Santiago de Compostela xunto a Miriam Reyes, en Vigo xunto a Anxo Angueira e Manuel Bragado, e na Coruña na tarde onte, xunto a Luis Pousa e eu mesma.

Non vou recoller aquí os méritos, traxectoria ou galardóns, que son moitos, do escritor.

Só me gustaría deixar testemuña de emoción grande que sentín ao coñecelo e poder conversar con el de poesía.

Quizáis a inmersión das últimas semanas na súa obra permitiume asedialo a preguntas antes do diálogo.  Son moitos os poemas nos que a palabra e o silencio, o traballo do poeta, esa procura, que un non escolle como di el,  pero tamén esa concepción do desexo que está en AMANTE, unha elegancia que fuxe do carnal pero que se rexistra no corpo.

Falar de Valente, dos místicos (Miguel de Molinos ecoando aínda), chegar ao Zen, ao breve como modelo no que o poema se expande, esa necesidade de condensación, os seus alquimistas, que son sobre todo poetas, ese debullar en Basho, e os amores literarios, Ajmatova, Zimmer, Pound…

Dores Tembras y Cadenas sonrien

Na arte do tirador de arco, converterse en centro exacto, apuntar sobre si mesmo, sendo tirador e branco.

Imborrábel a lucidez, a xenerosidade falando da construcción do poema ou contando segredos.

Imborrábel a saraiva na conversa sobre Venezuela con Milena González Cadenas, o escritor Antonio Germán López Ortega e a artista plástica Nela Ochoa de López e o xornalista Luis Pousa.

 

Ler xuntos na Cronoloxía, coma nenos que comparten pupitre. Feliz. Agradecida.

Tembrás lee y Cadenas observa

 

 

 

Do encontro os recados. A gravidade.O poder da palabra.

ARS POÉTICA.

 

Que cada palabra lleve lo que dice.

Que sea como el temblor que la sostiene.

Que se mantenga como un latido.

 

No he de proferir adornada falsedad ni poner tinta dudosa ni añadir brillos a lo que es.

Este me obliga a oírme. Pero estamos aquí para decir verdad.

Seamos reales.

Quiero exactitudes aterradoras.

Tiemblo cuando creo que me falsifico. Debo llevar en peso mis palabras. Me poseen tanto como yo a ellas.

 

Si no me veo bien, dime tú, tú que m conoces, mi mentira, señálame la impostura, restriégame la estafa.

Te lo agradeceré, en serio. Enloquezco por corresponderme.

Sé mi ojo, espérame en la noche y divísame, escrútame, sacúdeme.

 

Rafael Cadenas.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



IX Semana de Poesía Salvaxe. Apuntamentos.
17/04/2016, 21:44
Filed under: Evento, poesia, recital

IMG_20160416_101209

Nin a choiva omnipresente puido  restar un ápice de intensidade ao encontro. O venres á mañá collía o tren Coruña Ferrol, ese que dura 1:40 min. e que a cambio amosa as mellores vistas slow speed pasando por Betanzos e Pontedeume.

Non había que camiñar máis de dez minutos dende a estación ata o Hotel Suizo, cuartel xeral onde todo o persoal se fai cómplice da invasión de poetas e artistas durante unha semana.

E alí, no ático, os tellados dalgúns edificios históricos, a promesa da auga.

Arrincar a golpe de peza teatral da man de Acéfalo Narciso Teatro: Salvajes. Beat Room Hotel. As palabras enfíadas de tantos poetas da Beat Generation. Ginsberg. Ginsberg. A luz, a máquina de escribir.

A semana de poesía salvaxe camíñase. E así do hotel ao mercado, do mercado ao hotel, ao porto, aos locais nos que a palabra.

No mercado, María Lado e Lucía Aldao, fantásticas! (Ese poema dos amores a dúas voces inédito para min)

Silvia Penas, na memoria, entre doces, caraveis e peixe. As palabras que virán.

A mellor biografía inventada por Quico Cadaval e Karlotti, e tódolos poetas que saían recitar ao amparo do micro.

Extraviarnos baixo o paraugas.

Na tarde o paseo perdido en lancha, e a magnífica peza sobre o mar da man de Quico Cadaval e Alejandro Vargas, improvisando ao piano.

O mar de Tuñón, Pessoa e Manuel Antonio. MARabilla. Aplausos.

Os amigos que reaparecen, os amigos descoñecidos.

Na noite máis noite o Manchita rosa con Leo Arremecághona e Serxio García abrindo lume, Pedro Campos, Víctor M. Díez….e moitos máis poetas descoñecid*s que nos enmudecen. O pánico, pero aquel silencio.

Todavía se pode escribir sobre o amor? Aquela rapaza que nos desafía dende a adolescencia.

O último café da noite, o fragmentarismo, humor vs poesía, as estratexias.

Sen dúbida o que máis me impresionou foi como Karlotti e Guillermo Fernández manteñen acesa esta experiencia da poesía na rúa, nos bares, en cada encontro. Poesía, poesía, poesía. Unha camaradería que me intimida e admira a partes iguais. Porque o respeto pola palabra, a fe no poético está intacto neses brazos que apertan.

O sábado, Manolo Bacalhau con Cabe García no Cazadores, e os poemas de Rivas saídos de sobres Par avion. Os seus cesteiros retumban nun local ateigado de fieis.

Dous días salvaxes. Nunca un adxectivo tan axeitado. Huidobro estaría orgulloso.

Tan agradecida polos encontros, polos novos compañeiros de camiño na poesía salvaxe.

Moitos máis anos de vida!

 

 



A escrita. O rito. A cerimonia
22/03/2015, 21:57
Filed under: poesia

A resposta chegou por asalto, cunha mensaxe o día que me pai fixo os 69.

Levaba tanto tempo aí, das entrevistas, dos amigos, a pregunta maldita.

O rito, o ritual, o signo que marca o momento. Iso non estaba en min. Aprendino.

Na casa a cerimonia ten unha potencia que resulta inútil describir.

Na infancia un dos primeiros ritos era o bautismo dos cans. Meu pai anunciábao cando nacían, ou cando viña un cadeliño para a casa. -Dores, temos que poñerlle un nome. Entón eu collía algún daqueles cacharriños de latón, e xuntabámonos todos na aira. Meu irmán aguantábao para que eu dixera as palabras máxicas: O teu nome é: Quisque, Orellas, Arricoque…mentres botaba a auga que lle esvaraba pola cabeza, o canciño morto de medo. Despois eu collíao no colo, moitas veces mexado, e quedaba con el, alí sentada na terra, o cacharriño a carón. Nomealo, poñerlle nome. Protexelo.

Sempre a cerimonia: o día primeiro de escola, soprando unha vela traída de Suiza polo avó emigrado, a foto da comuñón a carón do limoeiro que morrería de peste. Xosé e mais eu subidos á ghrade. A foto que me pediches que lle fixera ao avó, xa cego, mentres o afeitabas, coa miña primeira cámara aos dez anos. A edición facsímil dunha obra de Castelao que me agasallaron meus pais polos 18, cunha adicatoria para non esquecer. A primeira árbore que plantei contigo. Estirando o plástico invernadoiro. Miña nai mentres cose o meu vestido para o casamento, cando se fixo o forno da casa ou cando se meteu a mesa na cociña e para a que tiveron que acudirnos unha ducia de veciños. Cada fotografía, cada retrato. Celebrar.

Pero tamén o que non se fotografou, aprenderme a facer enxertos, a despelexar un corzo, a recoñecer o canto dun paxaro, a observar o niño sen asañar, ou a película de super oito na que mamá me aleita o primeiro día recen chegadas á casa e que vin por vez primeira o día que cumprín 30 anos.

Hai tempo entendín que meu pai empregaba outras ferramentas para capturar a cerimonia: a fotografía, a natureza, e en menor medida, pero non menos importante, a palabra.

A marca. Decátome de que esas son as cicatrices que me compoñen. Tarde entendín que non todas as familias eran así. Porque non se trataba só dos grandes momentos, senón dun modo de mirar, de vivir.

 

“Miña nai dixo no día do teu bautismo: Esta nena alumeará por onde pase.

No día de hoxe farei uns enxertos de cerdeira e maceiras.

Que medren.”

 

 

De aí veñen os meus poemas.

Por iso escribo.



Visita ao Centro EPA de Ourense
22/12/2014, 13:01
Filed under: Obradoiros, Palabra, poesia

Sempre o ecoar daquel primeiro encontro, na primavera, as cereixas, mentres ía no tren.  E agora no outono, Jacqueline e Alfredo tiñan reservados para min dous grupos fantásticos cos que traballar a poesía.

E sempre a admiración polos docentes que sementan con gran sensibilidade o entusiasmo pola palabra.

Na mañá: Un grupo de rapaces e rapazas mozos, atentísimos, construindo novos conceptos de poesía e poético. Quedo á espera dos seus poemas. Despois do moito que traballamos a poesía e a tradución. É posíbel?  Entre Octavio Paz e Robert Frost. Entre Ezra Pound e Nabokov.A que se enfronta un traductor?Convírtese o tradutor en poeta? Mergullarnos na vida e obra completa do autor fai que a tradución sexa mellor?

Entre o inglés e o galego apareceron os poemas da cronoloxía. O traballo coa palabra. A atención. O silencio que tanto agradecín.

E aquí algunhas das súas palabras:

 

Un cárcere de madeira

co chan acolchado

Un pranto lixeiro

trae un sabor doce a miña boca

Xoguete insustituible

compañeiro nas horas de sono

Unha amizade efémera, un cambio.

Unha promesa…

Baixo a escaleira decidido, chega a entrega…

O fin dunha etapa de sabores brandos e doces

gravados na memoria.

E abro o caixón…e alí está…

Intacto, quedo…

Compañeiro leal dun meniño xa medrado.

Beni Suárez

La caja de los olores

Mi abuela paterna se llamaba Elena, por ella yo también me llamo así. Ella era ciega, fue perdiendo la vista poco a poco, por eso ni a mí ni a mis hermanos nos llegó a conocer. Cuando llegábamos corriendo a su casa, era capaz de conocernos por nuestra forma de movernos, o por la forma que teníamos de entrar.

Recuerdo que siempre me decía una rima:

Tres eran tres las hijas de Elena, tres eran tres y ninguna era buena”

Y en efecto con el paso de los años tuve tres hijas…

Cuando ella murió, mi madre me dio una caja con unos objetos personales que le habían pertenecido. Alba, mi hija mayor, que había conocido a mi abuela, estaba conmigo cuando abrimos la caja y no sabéis lo que había dentro de aquella caja, todos los recuerdos de mi abuela que aparecieron en forma de olores, su propia esencia, su aroma, su recuerdo…las dos nos quedamos calladas, nos trajo su presencia y su recuerdo volvió a nosotras gracias a la caja de los olores.

Elena Iglesias

January 6 in Catalonia

The happiest day for a child

A big parcel

The twinkle in my mother’s eyes

Oh! At last!

My bike with the little basket

for my little bunny

First and only gift from my father

The bike breaks

The relationship also.

I will always think of him

When I remember

My pink BH

Rosa María Fernández

Photos

Memories

of beautiful moments

The family

The union

Much happiness.

The smiles each year

Christmas

the family meets

The laughter

The happiness.

Llulitmar Vidal

Through the glass

all this snow.

The sound of carols

coming from the TV

creates a homey atmosphere

full of congratulations

and unexpected guests,

who build the mountain of gifts

under the tree.

My mother coming and going

cooking non stop.

There, that night, I know

that I will not sleep

thinking about the gifts.

And that’s when I realize

I never want to grow.

Gerson Jiménez

That broomstick

2nd April 2000

A sad day for me

For my body.

I leave school

My adoptive parents

Pick me up

Lock me in my room

Till 10 pm

I do my homework

And go to sleep

I have nothing

But my bed

My window

And desk

They argue

And wake me up

And ask for the homework

That is all wrong

They break that broomstick

On my limbs

Next day I am swollen

With bruises

I tell the teachers

I fell off my scooter

They take me to hospital

Long testing

A year and a half

Hoping for

Another family

José Manuel Fernandes

I remember playing bottle caps

With my friends near the house

We get together and laugh

Everyone is fab

We share a childhood

Full of games and entertainment

Outside a shop where the family

Come together to hang out

We have animals

Like a dog and a cat

It is always bright

As the sun and the stars at night

And the most beautiful young lady

Who is that?

Answer key: My Mum

Roselvi Bautista

My collection of prints

I had hundreds of prints

I remember those afternoons

In the park with my friends

And my cousin Luis

We played

And collected prints.

Now I remember with love

These things of my childhood

They were very important for me

When I was a child

Hannel Steve Tonusco C.

(Always remember to drive carefully and respect speed limits, the lives of others and your own life)

I love my car, when I see it my heart cares

When I start the engine, my heart jumps

When I touch the wheel, my heart jumps harder

When I drive it, my heart falls in love

When the wind touches my face, my heart feels

I love my car, from the first time I saw it

When I’m at speed, my heart feels happiness

I love my car, it’s all that my heart cares

I’m eighteen

Saber Mrabet

23 July in A Guarda

Playing beach paddle

With my brother

That afternoon

The incredible 40 degrees

Cheer us up

Nine years playing already

I love paddles

Andrés Feijoo

My Grandparents’ House

I remember my grandparents’ house in Brazil, an old house that belonged to my grandfather, who was a bricklayer.

With a wood stove, an orchard with vegetables and some fruit trees.

They also had a cage with several birds, apart from other animals.

For me this was very special, with all the food that they had there, which was very rich.

Rodrigo Alonso Ribeiro

A long, long afternoon

When the night never comes

Me a little boy

When the years were not many

Empty railway bridges

And nothing to do

Nobody waits for me

And the sun still on hold

Gino Blanco

My father’s dressing gown.

Last refuge

Worn out pieces of garnet

Cherishing memories.

Sleeplessness wrap

In the handless pockets.

Invisible fingers of past

Waving his handkerchief

But not to say good bye

When the train of oblivion passes

In the crackling fire

Of my Dad I remember

Him playing his old lute

All singing by the fireplace

At Christmas.

The man was an invincible giant

For his unconditional love

As in the feverish nights

Arriving with his remedies

To cure infant illnesses.

Because he was

The tree and the house

That the children drew

With the language of dreams

Now the tree is still there

Imperturbable

Bowed

As before his departure.

And the dressing gown

Uninhabited

Hoping to recover

The past form

The missed tissue

And touch

Hilda Couto Serantes

That joy and excitement!

Forbidden relax

That satisfied me all day

Playing with my friends

In the neighbourhood

Sweat, sweat

And the drops down my forehead

But joy

Climb up and down

Pick up, step

I feel good.

In the end

A cool soda at home

The prize

Of my dear mother

Happily waiting for me

With her well deserved

Slipper

And well,

I was saying,

Climb up and down

Nothing happened

The next day

Back to forbidden relax

The drops of joy

Down my forehead

Slendy Marcela Tavera

Sitting on her chair

Next to the fire of the kitchen

The grandmother

Sees in her mind

The past of her life.

She tells the small children

Who listen with attention

The meaning of her past

Ana María Quintáns

My Polar Bear

I had got a polar bear

He was always on my bed

He was always in my dreams.

I don’t know where he is now

But he is always in my heart.

When I remember him

I remember my family,

Those happy Christmas,

I remember my childhood.

Yago Reza

My interactive Doll

It’s not llike the others.

This is unique and beautiful for any princess.

She emits pleasant sounds.

My father gave it to me.

She’s my Baby Anabell.

She’s funny to play with.

If you give her the bottle, she burps.

If you give her the pacifier, she moves her lips.

She laughs, she cries

At the sound of the rattle, she babbles.

And in a while, she closes her eyes

And sleeps.

Alba Morais Da Fonte

The Meadows

On the way home

I went barefoot through the meadows.

I liked running among cows.

It was a happy childhood

climbing trees,

eating mangoes

and tangerines.

One catastrophic day

bad men came

and we had to leave

our trees

our cows

our meadows

and thus

my happy childhood.

Claudia Martínez

 

Na tarde: Un grupo de persoas entregadas á memoria. Ás palabras que tenden fíos entre nós e os obxectos. O recordo que no proceso se fai literatura. A emoción, calibrala, compartila. Sentir sempre o privilexio de quen deposita a historia persoal en nós.  E despois escoller as palabras. Miralas de perto, atender á súa música.

 

poema_alf_ourense

poema_alfabetizacion_ourense_2014

 

pilar_poema_alf

 

poema_ourense_alf_negro

poema_alfa_ourense

 

 

Isto é poesía? É.

Con cada obradoiro confirmo que o contacto coa poesía, chegue á altura que chegue, pode ter un valor definitivo na vida das persoas. Dende os que nunca leron un poema ata os que escriben sonetos. Alí, na aula da tarde todo era posíbel. Dende fiar o liño ata os reloxos que aparecen na casa como cans ou gatos. O tempo. O código.

De volta, ademáis da tarta do San Martiño, trouxen un feixe de experiencias e palabras como cicatrices. Os nomes de poetas queridos ficaron no na aula do segundo andar. Velaiquí algúns dos versos.

Tan agradecida e feliz pola xornada intensa e irrepetíbel. Sempre voltar.

 



Peizoque e grafiti no CPI Cruz do Sar
02/06/2014, 09:13
Filed under: Obradoiros, Peizoque, poesia

Primeiro foron os mais pequenos, que me tiñan reservadas un lote de sorpresas.Traballar na biblioteca. Levar o peizoque, as palabras que el adoita comer. Pero desta volta as nenas e nenos prepararan un bo feixe de tarxetas con palabras e debuxos para este paxariño rebuldeiro: FARO, XARDÍN, GUEPARDO, ROSA, LÚA, RELOXO, FROITAS, XEO…

CIMG7231

CIMG7237

CIMG7245

O alumnado de primeiro de primaria non so sabía as estrofas, os animais, as palabras máis difícís se non que tiñan preparada unha entrevista chea de preguntas marabillosas e dificilísimas relacionadas co conto e comigo.

Gustaríame, entre todos, agradecerlle o entusiasmo a Fernando, que traia o peizoque pegado ao peito.

Para rematar fixeronme entrega dun libro de artista feito polos pequenos e pequenas que fala de min, dos libros que levo escritos e ademáis cheo de ilustracións para o conto. Foi o mellor agasallo! Conmoveume profundamente e quero agradecer todo o traballo que fixeron as mestras para que o encontro ademáis de desenvolverse con éxito,  fose máxico.

2014-06-02 09.39.25 2014-06-02 09.38.21 2014-06-02 09.38.33 2014-06-02 09.38.44 2014-06-02 09.38.57 2014-06-02 09.39.16

Por outra banda os rapaces de 1º da ESO traballaron con grafiti+poesía, nun encontro entretido, cheo de análises interesantes sobre as imaxes e os versos. Quero agradecer a atención e o entregados que estaban no encontro. Velaiquí algúns dos froitos:

Se o día pinta gris
sorí de cores.
Sofía Seoane.1º B

Teño medo de ti
e medo sen ti.
Sergio Paules. 1º B

Eu necesito o meu corazón para vivir
pero o que máis necesito es ti,
ti es quen o fai latir.
Marta Pose. 1º B

Na cama dórmese,
ao teu lado sóñase.
Rubén Castro. 1º B

Ahí donde estás tú,
lejos de donde estoy yo.
Lucía Vázquez. 1º B

Gustaríame volta anos atrás,
no anos em que todo eran sorrisos.
tempos de felicidade e amizade
que quedaran nos meus pequenos recordos.
Andrea Solís. 1º A

A casa onde eu nacín,
a casa onde crecín.
É a casa que eu quero,
é a casa que eu desexo.
Paula Pérez. 1º A

A figueira é máxica
talvez teña un bo figo
ou un malo.
Pero todos teñen un recordo
moi doado ou traicioneiro
que cando menos o esperas
máis axiña chega.
Laura Martínez. 1º A

 

CIMG7251

CIMG7256

CIMG7252

Voltar ao CPI Cruz do Sar ten sempre moito de infancia, de recoñecerme no recreo daquel patio, no camiño á aula.  Levo anos indo, primeiro convidada pola Alcaldesa Alejandra Pérez para presentar O pouso do fume e O peizoque Roque, e nesta ocasión convidada polo propio centro. Eu quero recoñecer a labor da escola pública, o esforzo dun equipo docente, que moi á contra de desfalecer segue imprimindo ilusión e profesionalidade día a día. Alumno a alumno.

Sempre voltar!