Sucos: blog de Dores Tembrás


De amizade e morte
28/06/2012, 20:30
Filed under: artigo, creación, pensamento

Non é só porque volva ao Patrimonio de Roth estes días.

Sempre no verán, ese calor húmido que multiplica o frío do cuarto. Estío. En acumulación memoria. A primeira vez, aos doce anos, e o po quente do chan, e as miradas todas sobre a nena. E o frío. Despois virían máis, pero aquel, aquel foi o primeiro encontro, a morte do avó, os óculos grosos. Non sei se algunha vez ata entón vira tanta xente. Nunca antes a morte. Sei que as homenaxes deben facerse en vida, pode que as palabras ante a lápida non sirvan de nada, pero alí, coas flores nas mans, sentín a potencia de quen congrega na despedida. Non esquezo as persoas que me viñeron agredecer as accións do home discreto e enfermo que cheguei a coñecer. O frescor dos lirios e as rosas. Misterio memoria.

Hai mortes que son coma o martelo da forxa, e outras liviáns coma a caída do marmelo picado. Todas inexplicabéis. Imposíbel medir algunhas ausencias.

Unha década máis tarde, recén licenciada, coa promesa nas xemas dos dedos, vivín outra perda. Un grande amigo de meu pai. Penso na amizade que os unía e envásoa ao baleiro na memoria.

Outra década despois sigo a pensar naquel acordo que eles dous facían parecer tan simple coma sagrado, indicíbel: velaiquí estou, conta comigo, non me irei ata o último alento. Deixo o que son nas túas mans.

O aprecio, o afecto, o amor, tamén se aprende dende fóra. Contaxia. Faise extensivo aos que te rodean. Síntome agradecida por acceder a aquela complicidade única, memorábel.

Confeso que envexo a profundidade, a conexión daquel encontro de dous homes sinxelos, intelixentes, que compartían humor e o gusto por un viño baixo a parra. Míroos agora, na memoria, advírtoos en momentos de apuro, e tamén de celebración. Ao mellor meu pai non sabe que con aquela súa viaxe a Madrid (pénsoo no coche, ao ir, ao vir, apertando a mandíbula), cando todo estaba perdido, para a despedida, herdábame o modelo de compromiso dunha amizade verdadeira. Extraordinaria e rara coma un paxaro por catalogar.

Fabulo a despedida.

Este verán outras perdas, as propias e as dos amigos queridos, que tamén se fan propias. Acucian as palabras que non se din, que se gardan por covardía, por pudor.

Dixenllo hai días a meu pai. Viñamos doutro enterro, o mesmo calor: El soubo quererte no que es, no que mereces. Sen condición, nin límite.

Que os meus fillos podan dicirme iso algún día.

Advertisements


SE PROUST TIVERA ALMORZADO TORRADAS : curso intensivo de escrita
18/06/2012, 11:56
Filed under: Literatura, Obradoiros, Uncategorized

Déixovos aquí a oferta dun curso intensivo de escrita creativa onde se traballará a memoria como detonante dun texto literario: artigo, conto, novela, epigrama, poema…

Durante o mes de xullo, achegarémonos á obra de Edgar Allan Poe, Marcel Proust, Manuel Rivas, Charles Bukowski, Amelie Nothomb, Georges Perec, Marguerite Duras, Anne Sexton, Sharon Olds, Lois Pereiro, Louise Glück, Alejandra Pizarnik, John Berger, Sándor Marai, Herta Müller, Jose Ángel Valente e Philip Roth. Analizaremos como estes autores verqueron as súas propias experiencias no papel.

Por unha vez, e sen que serva de precedente, estudaremos a relación entre vida e obra. Quen sabe, poida que este verán sexa irrepetíbel e aprendas como contalo.

Duración: 8 horas
Horario: Luns de 20.30 a 22.30 horas

Profesores:
Dores Tembrás (días 2 e 9 de xullo)
Antía Otero (16 de xullo)
Pedro Ramos (23 de xullo)

Reserva a túa praza escribindo un correo electrónico a pedro@lau2.org Non o deixes pasar, as prazas son limitadas.



O peizoque Roque
13/06/2012, 21:45
Filed under: creación, Literatura, Peizoque, poesia

Chegou o luns nunha caixa. Case 3 kg. E tan perfecto. O recendo que non podo escribir, o das librerías de nena, o papel satinado, a tinta. O tacto da capa, case case coma as plumas do peizoque.

Teño o pracer de presentarvos o meu primeiro libro para pequenos. As ilustracións máis fermosas de Xosé Tomás danlle vida a Roque, un paparroibo ben curioso que anda á procura da palabra. Tiña que ser el, Xosé Tomás. Ninguén máis para ilustrar esta aventura en verso, e así, o collage, o toxo, o ceu inmenso, o niño. As súas cores. Agradecida e feliz por compartirmos un proxecto tan importante e querido por min.

Unha edición impecábel na que Galaxia puxo mimo e esmero, facéndose cómplice dende o primeiro instante deste paxariño afoutado que só entende de palabras.

Este conto é conto doutro tempo, de avós que herdaron aventuras e palabras a fillas e netos fascinados.

E así o peizoque aniñaba o luns nas súas mans.

A espera, toda a espera, pagou a pena.