Sucos: blog de Dores Tembrás


IX Semana de Poesía Salvaxe. Apuntamentos.
17/04/2016, 21:44
Filed under: Evento, poesia, recital

IMG_20160416_101209

Nin a choiva omnipresente puido  restar un ápice de intensidade ao encontro. O venres á mañá collía o tren Coruña Ferrol, ese que dura 1:40 min. e que a cambio amosa as mellores vistas slow speed pasando por Betanzos e Pontedeume.

Non había que camiñar máis de dez minutos dende a estación ata o Hotel Suizo, cuartel xeral onde todo o persoal se fai cómplice da invasión de poetas e artistas durante unha semana.

E alí, no ático, os tellados dalgúns edificios históricos, a promesa da auga.

Arrincar a golpe de peza teatral da man de Acéfalo Narciso Teatro: Salvajes. Beat Room Hotel. As palabras enfíadas de tantos poetas da Beat Generation. Ginsberg. Ginsberg. A luz, a máquina de escribir.

A semana de poesía salvaxe camíñase. E así do hotel ao mercado, do mercado ao hotel, ao porto, aos locais nos que a palabra.

No mercado, María Lado e Lucía Aldao, fantásticas! (Ese poema dos amores a dúas voces inédito para min)

Silvia Penas, na memoria, entre doces, caraveis e peixe. As palabras que virán.

A mellor biografía inventada por Quico Cadaval e Karlotti, e tódolos poetas que saían recitar ao amparo do micro.

Extraviarnos baixo o paraugas.

Na tarde o paseo perdido en lancha, e a magnífica peza sobre o mar da man de Quico Cadaval e Alejandro Vargas, improvisando ao piano.

O mar de Tuñón, Pessoa e Manuel Antonio. MARabilla. Aplausos.

Os amigos que reaparecen, os amigos descoñecidos.

Na noite máis noite o Manchita rosa con Leo Arremecághona e Serxio García abrindo lume, Pedro Campos, Víctor M. Díez….e moitos máis poetas descoñecid*s que nos enmudecen. O pánico, pero aquel silencio.

Todavía se pode escribir sobre o amor? Aquela rapaza que nos desafía dende a adolescencia.

O último café da noite, o fragmentarismo, humor vs poesía, as estratexias.

Sen dúbida o que máis me impresionou foi como Karlotti e Guillermo Fernández manteñen acesa esta experiencia da poesía na rúa, nos bares, en cada encontro. Poesía, poesía, poesía. Unha camaradería que me intimida e admira a partes iguais. Porque o respeto pola palabra, a fe no poético está intacto neses brazos que apertan.

O sábado, Manolo Bacalhau con Cabe García no Cazadores, e os poemas de Rivas saídos de sobres Par avion. Os seus cesteiros retumban nun local ateigado de fieis.

Dous días salvaxes. Nunca un adxectivo tan axeitado. Huidobro estaría orgulloso.

Tan agradecida polos encontros, polos novos compañeiros de camiño na poesía salvaxe.

Moitos máis anos de vida!

 

 

Advertisements