Sucos: blog de Dores Tembrás


Video da presentación de O pouso do fume
30/06/2009, 15:40
Filed under: poesia, Pouso, presentacion

Obrigada a Alfredo Ferreiro por este video, por todo o traballo de grabación e post-producción.

Foi estrano velo, lembrar algúns instantes, escoitar de novo a Miguel Anxo, Teresa Seara e Eva Veiga, a min mesma. No filme quedou rexistrado para sempre o saúdo ás miñas sobriñas,  as galletas, a emoción contida, o cadro de Manuel Suárez, tanta xente querida na retina.



Lingua in-out
25/06/2009, 18:53
Filed under: Lingua, misc

O último día in London íamos falando por unha tenda cando un home, perto de nós, exclamou: Que bién suena eso! Nós virámonos cara a el: Gallegos, no? Si. Mirámonos uns instantes, e preguntamos: Ti tamén és galego? Si, soy de Pontevedra.

Despois, no taxi, pensaba noutra noite camiñando por Göteborg, un home que pasou a carón de nós díxonos: Vaivos coller o frío. Miramos para el, a pregunta sobraba: É galego? Son, son de Celanova, terra de poetas. Pouco máis lembro da conversa que se produciu a seguir, si que falamos de Celso Emilio Ferreiro e da nosa estadía por terras suecas.

Despois destes encontros, sempre a mesma sensación no corpo, a ledicia de recoñecérmonos, a identidade inherente á lingua, a ligazón á terra, e todo ficaba dito.



Scones, cherries & past
21/06/2009, 23:34
Filed under: viaxe

SELFRIDGE&CO

O Ovomaltine da mañá. A segunda pranta do autobús. Camiños con pompas de xabrón.  As primeiras mulleres “manteras” que vin. As caixas de cereixas na rúa, máis carnosas que sabrosas.

O pracer da cerimonia do té, os scones e a confitura de albaricoque.  As bolsas marelas de SELFRIDGES&CO cubrindo Oxford Street: os seus escaparates conmemorando os cen anos. A edición especial da botella que sacou Coca-Cola para celebralo. O recendo da pel dos bolsos máis caros do mundo.

O mercado de Notting Hill: os xoguetes antigos de Honey Jam, as letras de imprenta dun dos postos máis antigos do mercado. Os broches doutro tempo, os encaixes do S. XVIII. Os postos de roupa extravagante, os de alumnos de fashion design  (aquel vestido crú, corte evasé, cuberto de redondeis pequenos da mesma tea) A tenda Jemsen & Ballantine, coma un faiado máxico no que pasar as tardes: vestidos de noiva de época, botellas de vidro antigas, cintas de crespón, fíos de ouro, regadeiras de latón, scraps, velas perfumadas, vaixelas descunchadas, culleres con mango de nacre, baúis onde atopar verdadeiros tesouros, camisóns de fío, tocados con plumas…

Life is the rose’s hope while yet unblown;

the reading of an ever-changing tale,

the light uplifting of a maidens’s veil;

a pigeon tumbling in clear summer air;

a laughing school boy, without grief or care,

riding the springy branches of an elm.

John Keats



Tentacións en Oxford Street
18/06/2009, 15:46
Filed under: viaxe

GODIVA Chocolatier

Colgantes para todas as Alices do mundo en Anna Lou no Soho. As carteiras reciclabeis en Octopus. Todo minimal en MUJI: as libretas como pasaportes, as gomas de borrar como lipsticks. O autobús cunha banda de rock tocando. GODIVA chocolatier: cone of strawberry with dark chocolate. Os xabróns de Crabtree & Evelyn. Os perfumes de Penhalingon’s, dende 1870: as botellas de cristal con lazos, as etiquetas con flores; as caixas de xabróns coma pequenas pezas de arte. As tartas de Regent St. As finísimas tazas de té. A gorra de Sherlock Holmes. Picadilly. China Town: o paraíso onde mercar os papeis infantís para caligrafías (ou calquera outro uso) os paper-cuts (chinos en china troquelando) para que me rinda fascinada. A propaganda do tempo de Mao, e o dono do bazar que me pregunta se estou aprendendo a falar chino porque merco todos eses libriños, que deben ser o equivalente aos cadernos Rubio. Estar saindo pola porta pensando en voltar a entrar.

The rabbit-hole went straight on like a tunnel for some way, and then dipped suddenly down, so suddenly that Alice had not a moment
to think about stopping herself before she found herself falling down a very deep well.

Lewis Carroll



Regent’s Park & Notting Hill
17/06/2009, 00:03
Filed under: viaxe

Mirando ao lago

As casas de Dickens camiño do parque. Abbey Road. No Regent’s Park estanques, parrulos e corvos. Vanilla diary ice-cream. As dúas señoras correndo diante das ocas. O grupo de nenas de uniforme xogando ao cricket. A muller que pasa a apisonadora no campo coa música a toda voz. As tumbonas. A parella de anciáns escoitando a radio, vestidos de domingo. As cereixas, ilusión óptica de Bergondiño. O desexo da placa nun banco mirando á lagoa.

En Notting Hill, todas as tendas de antigüidades, as teteiras con rosas de Redouté, o pomo de porcelana dunha porta que deixou de fecharse. Os zapatos de Prada naquela tenda de segunda man, e o bolso de YSL. O seiscentos laranxa na pizzería italiana. As librerías. As postais dos prerrafaelitas, os libros de Kate Greenaway.

The clouds were pure and white as flocks new shorn,

And fresh from the clear brook; sweetly they slept

On the blue fields of heaven, and the there crept

A little noiseless noise among leaves,

Born of the very sigh that silence heaves:

For not the faintest motion could be seen

Of  all the shades that slanted o’er the green.

John Keats



Nice things from London
15/06/2009, 16:56
Filed under: viaxe

Fiestra London

Escrebo dende unha linda casiña da rúa Mortimer Crescent. Unha fiestra de tres metros no salón, o sol dando nos pés. Como non hai moito tempo para escribir, estes días propoño listas de cousas que me gustan, listas para lembrar e reler nos días de melancolía.

No aeroporto, unha xaponesa cun lazo teso no moño, branco, minimal. Dende o taxi, os pic-nics, os xogadores de cricket. Na neighbourhood, as árbores centenarias, os esquíos de enfronte, os setos recortados, silence. A casa de conto, acolledora, radiadores de dous metros. No supermercado, tiger bread (encántame), ducias de condimentos e adornos marabillosos para os postres, perlas de chocolate da Barbie (?!), cápsulas estampadas para madalenas, fingerbread…

No paseo, as tendas con encanto, sobre todo as que fan esquina, as casas baixas, os xardíns con nenos, o poundland (o Bang & Olufsen dos cadea cen). De regreso, os fotógrafos agardando a Kate Moss, a herba para xogar e ler. Na comida, a pasta deliciosa rechea de mushroom silvestres, xa dixen a fiestra do salón e o sol nos pés?

But when the melancholy fit shall fall

Sudden from heaven like a weeping cloud,

That fosters the droop-headed flowers all,

And hides the green hill in an April Shroud;

Then glut thy sorrow on a morning rose,

Or on the rainbow of the salt sand-wave,

Or on the wealth of globed peonies;

John Keats



experiencia artabria
11/06/2009, 18:32
Filed under: petit trèsor

Hai anos que o coñezo. Penso na primeira vez, as combinacións deixándome aprender, a delicadeza da forma, o contido exquisito, a reinterpretación necesaria dalgúns pratos da cociña galega. Dende entón cada vez algo distinto, pero sempre a mesma poética. Así, os días que vou comer ou cear alí, prepárome para a experiencia. É recomendábel a intimidade porque é preciso non distraerse, o obxectivo é concentrarse nas creacións, poder prestar atención exhaustiva a cada elemento do prato, á súa combinación, desfrutando do pracer da experiencia.

Recomendo o menú degustación, seis haikus complementarios que dependen da tempada, buscando a armonía co contexto:

Escuma de cenoura con ovo de paspallás. O aceite de oliva no fondo, a escuma quente.

Carpaccio de reno afumado con ensalada de queixo Idiazábal. O fume na lingua, a carne case transparente, o queixo complementándoa.

Colas de langostino con envolto de acelga e champiñóns sobre brotes de soia. Unha excelente combinación de texturas e sabores.

San Martiño con vinagreta de langostino e trigueiros. O peixe no punto, e aquelas escamas de sal coma pequenas pirotecnias na boca.

Avestruz ao allo con puré de pera. Imposíbel describir a excelencia da combinación desta carne coa pera doce.

Milfollas de mazá con textura de arroz con leite. Un dos seus mellores postres, a mazá aceda con biscoito estaladizo, a canela do arroz con leite. Delicadeza.

Pero non podo deixar de nomear aquel postre sonoro, case unha experiencia vital; e aqueloutro coulant con salsa de froitos silvestres. OBRAS MESTRAS.

É unha sorte e un pracer contar con un espazo como o ARTABRIA, onde cada cita é unha experiencia completa. Parabéns para todo o equipo.