Sucos: blog de Dores Tembrás


todo o que non pasaba
08/06/2010, 22:22
Filed under: poesia, Pouso

E premo no play sen saber ben, e aparece a voz, que sabe, porque leu, que sabe, porque ela tamén na fiestra, noutra claro, pero mirando entre as contras. Non todo o mundo mira por entre as contras. Pero ela sí.

Ela lida e relida dende hai tanto. E cando lle digo que son fan deixa rir á nena, porque son fan. Xa sabes.

Isto de estar tan conectados co mundo é así, medio estrano. Fai que mentres leo uns poemas seus, a vexa co seu punto verde no facebook, que raro pode ser todo. E anoto palabras sobre as imaxes, sobre os seus poemas, sobre a poética.

E doulle a play, again, para celebrar o encontro. Diso falo no meu caderno:

“Ás veces acontece iso, que todo o que escrebe un autor, chega, funciona, fascina.

Non se trata de expectativas, é algo máis fondo, é un recoñecerse, ten algo do ENCONTRO do que fala Deleuze, que se da coa obra de arte.

A pesar da distancia, das distancias, escoito, leo a Lucía, e aí POESÍA. Unha honestidade feroz coa palabra.

Unha serie de fíos que me falan do que non son, ou si, do que perdín, ou ao que non chegarei.

Lucía Aldao conta, conta e volve sobre sí para seguir contando.

E hai unha poética que se fortifica en cada texto.

POETA.”

E daquela, ela, que non sabe, envía este agasallo, un poema para unha voz e a canción deliciosa.

Son eu agora, a que ri coma unha nena. Feliz. Obrigada.

Advertisements

Deixar un comentario so far
Deixar un comentario



Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s