Sucos: blog de Dores Tembrás

Pensei, mentres  baixaba, nas veces que ela pasou por alí; viña dende a casa a pé, visitar ao Santo. Pensei no seu cansazo, aló polos días de novembro de hai sesenta anos, no mau tempo, na lama do calzado. E na igrexa, pensei na reverencia, na fe, nas peticións. Hai na casa ainda un xogo de sanandresiños, as cores algo esvaidas, pero verdadeiras.

Despois a auga das fontes, a merenda aló abaixo, mirando mar, sentada nuns penedos. Daquela fora sen os nenos, que eran ben cativos, e quedaran co Tio José, na casa. Habíanlles gustar as roscas. Os pés entalados.

Todo isto pasou alí, os mesmos chanzos son testemuños. Ao mellor, é iso o que me fixo lembrame dela. Pero non, non mintas,  porque ti xa sabías: querías ir, querías facer a mesma viaxe, pasar polo mesmo carreiro, sentar no mesmo penedo, coma se ao darte volta, ela estivera no banco de atrás, na ermida, e puidera coñecer finalmente ao bisneto.

O Ovomaltine da mañá. A segunda pranta do autobús. Camiños con pompas de xabrón.  As primeiras mulleres “manteras” que vin. As caixas de cereixas na rúa, máis carnosas que sabrosas.

O pracer da cerimonia do té, os scones e a confitura de albaricoque.  As bolsas marelas de SELFRIDGES&CO cubrindo Oxford Street: os seus escaparates conmemorando os cen anos. A edición especial da botella que sacou Coca-Cola para celebralo. O recendo da pel dos bolsos máis caros do mundo.

O mercado de Notting Hill: os xoguetes antigos de Honey Jam, as letras de imprenta dun dos postos máis antigos do mercado. Os broches doutro tempo, os encaixes do S. XVIII. Os postos de roupa extravagante, os de alumnos de fashion design  (aquel vestido crú, corte evasé, cuberto de redondeis pequenos da mesma tea) A tenda Jemsen & Ballantine, coma un faiado máxico no que pasar as tardes: vestidos de noiva de época, botellas de vidro antigas, cintas de crespón, fíos de ouro, regadeiras de latón, scraps, velas perfumadas, vaixelas descunchadas, culleres con mango de nacre, baúis onde atopar verdadeiros tesouros, camisóns de fío, tocados con plumas…

Life is the rose’s hope while yet unblown;

the reading of an ever-changing tale,

the light uplifting of a maidens’s veil;

a pigeon tumbling in clear summer air;

a laughing school boy, without grief or care,

riding the springy branches of an elm.

John Keats

Colgantes para todas as Alices do mundo en Anna Lou no Soho. As carteiras reciclabeis en Octopus. Todo minimal en MUJI: as libretas como pasaportes, as gomas de borrar como lipsticks. O autobús cunha banda de rock tocando. GODIVA chocolatier: cone of strawberry with dark chocolate. Os xabróns de Crabtree & Evelyn. Os perfumes de Penhalingon’s, dende 1870: as botellas de cristal con lazos, as etiquetas con flores; as caixas de xabróns coma pequenas pezas de arte. As tartas de Regent St. As finísimas tazas de té. A gorra de Sherlock Holmes. Picadilly. China Town: o paraíso onde mercar os papeis infantís para caligrafías (ou calquera outro uso) os paper-cuts (chinos en china troquelando) para que me rinda fascinada. A propaganda do tempo de Mao, e o dono do bazar que me pregunta se estou aprendendo a falar chino porque merco todos eses libriños, que deben ser o equivalente aos cadernos Rubio. Estar saindo pola porta pensando en voltar a entrar.

The rabbit-hole went straight on like a tunnel for some way, and then dipped suddenly down, so suddenly that Alice had not a moment
to think about stopping herself before she found herself falling down a very deep well.

Lewis Carroll

As casas de Dickens camiño do parque. Abbey Road. No Regent’s Park estanques, parrulos e corvos. Vanilla diary ice-cream. As dúas señoras correndo diante das ocas. O grupo de nenas de uniforme xogando ao cricket. A muller que pasa a apisonadora no campo coa música a toda voz. As tumbonas. A parella de anciáns escoitando a radio, vestidos de domingo. As cereixas, ilusión óptica de Bergondiño. O desexo da placa nun banco mirando á lagoa.

En Notting Hill, todas as tendas de antigüidades, as teteiras con rosas de Redouté, o pomo de porcelana dunha porta que deixou de fecharse. Os zapatos de Prada naquela tenda de segunda man, e o bolso de YSL. O seiscentos laranxa na pizzería italiana. As librerías. As postais dos prerrafaelitas, os libros de Kate Greenaway.

The clouds were pure and white as flocks new shorn,

And fresh from the clear brook; sweetly they slept

On the blue fields of heaven, and the there crept

A little noiseless noise among leaves,

Born of the very sigh that silence heaves:

For not the faintest motion could be seen

Of  all the shades that slanted o’er the green.

John Keats

Escrebo dende unha linda casiña da rúa Mortimer Crescent. Unha fiestra de tres metros no salón, o sol dando nos pés. Como non hai moito tempo para escribir, estes días propoño listas de cousas que me gustan, listas para lembrar e reler nos días de melancolía.

No aeroporto, unha xaponesa cun lazo teso no moño, branco, minimal. Dende o taxi, os pic-nics, os xogadores de cricket. Na neighbourhood, as árbores centenarias, os esquíos de enfronte, os setos recortados, silence. A casa de conto, acolledora, radiadores de dous metros. No supermercado, tiger bread (encántame), ducias de condimentos e adornos marabillosos para os postres, perlas de chocolate da Barbie (?!), cápsulas estampadas para madalenas, fingerbread…

No paseo, as tendas con encanto, sobre todo as que fan esquina, as casas baixas, os xardíns con nenos, o poundland (o Bang & Olufsen dos cadea cen). De regreso, os fotógrafos agardando a Kate Moss, a herba para xogar e ler. Na comida, a pasta deliciosa rechea de mushroom silvestres, xa dixen a fiestra do salón e o sol nos pés?

But when the melancholy fit shall fall

Sudden from heaven like a weeping cloud,

That fosters the droop-headed flowers all,

And hides the green hill in an April Shroud;

Then glut thy sorrow on a morning rose,

Or on the rainbow of the salt sand-wave,

Or on the wealth of globed peonies;

John Keats