Si. Antonte foi o día. Apenas acredito que xa pasara. Tan desexado. E ainda que as expectativas eran inmensas, o certo é que a realidade superou as ficcións do pálpito.
O primeiro encontro foi coas mestras de 1º de EXB (Educación Xeral Básica), Marisa e Linucha. Apértanme e son nena con disfraz de bailarina. A emoción íntima, indescriptíbel, de saberme na casa entre xente querida.
Levei o tear, ese rectángulo de madeira que se ve na foto é un tear (as puntas tortas, oxidadas), fíxomo meu pai cando eu tiña seis anos. Ao mostralo no salón de actos un par de suspiros escoitáronse en toda a sala. Momento tear. As mestras que me fixeron tecedora non daban creto.
Nunca me sentei ante un público tan esixente. O mellor da xornada foron as preguntas dos rapaces e rapazas. Algunhas insospeitadas. Divertidas. Comprometidas. Foi xenial compartir o pouso, a lignina, a desnatadora, as cuadrículas, con vós.
Non podo máis que expresar o meu agradecemento á alcaldesa de Bergondo, Dna. Alejandra Pérez, ao director do CIP Cruz do Sar, José Antonio Iglesias e a todo o equipo de docentes que organizaron a actividade.
Contar co editor e amigo Miguel Anxo Fernán-Vello foi un verdadeiro pracer. As palabras, o alento.
Alí, tan perto da que foi a miña aula, o armario empotrado, a xelatina lila, Borja y Pancete (eu tamén navegando no seu barco). Daquela tódolos recreos por vir sen sospeitar o de antonte. Agradecida. FELIZ.
Acabo de chegar dun magnífico encontro co gravador José Valentín e Luz Pozo, poeta á que o Concello de Culleredo lle rendía homenaxe.
Nunha das salas de Vila Melania tiven a oportunidade de escoitar novas anécdotas encantadoras da nena Luz, xa poeta, fascinada cunha ilusitración de xemas de cores; ou disposta a aceptar con cinco anos a un veciño de seis como noivo, só a cambio dunha caixiña de ceras “capaces de fermosealo todo”.
Luz falou tamén de música, de inspiración, de Vicente Aleixandre, da poesía, do espírito e da alma, da imprenta que lle agasallaran os reis de pequena, da flor que detén o tempo.
Pola súa banda José Valentín ofreceu, coma sempre, esas palabras sabias e agradecidas que conmoven polo verdadeiras.
Aquí estou, ofrecida a estes dous mestres.
O pasado luns 10, fechábase a feira do libro coa presentación do poemario Raíz e Soño, de Xabier Seoane. Foi un pracer escoitar as intervencións nesta mesa cómplice: as introduccións de Xan Arias, editor, e de Miguel Anxo Fernán Vello, poeta que presentou esta nova antoloxía de textos relacionados con Oleiros. Escoitar a Seoane.
Non é lugar este blog para renderlle homenaxe ao escritor pola dilatada e exitosa carreira literaria (iso xa o fixo Fernán Vello o luns), pero non podía resistir a tentación de compartir os dous últimos versos do texto Hic et Nunc, que fechan o poemario:
Morreron os arados,
pero quedan os sucos.
Versos envexados, sentenza sabia, ecuación que proxecta un tempo, verdade que agroma en estructura poliforme, terróns da infancia, ferro e terra, avó que deliña a leira con cálculo de arquitecto, e eu atrás, entre os sucos, apañando nas patacas, fechando o funeral.
O vindeiro xoves, ás 20:00 preséntase en Moret Art Espacio (Olmos 12-14) o nº 9 de El invisible anillo. O acto, presentado por Teresa Seara, contará coa participación do director da editorial Eneida, Lur Sotuela.
A seguir terá lugar un recital poético que contará coa participación de Miguel Anxo Fernán Vello, Xulio L. Valcárcel, Emma Pedreira, Lur Sotuela, Eva Veiga e eu mesma.
Onte percibín a feira do libro de forma distinta. Non foi coma outros anos, desta vez mirei con máis atención os postos, repasei o programa varias veces, foi estrano descubrir o meu nome xunto co do pouso no conxunto de actividades organizadas arredor da feira do libro. Hoxe, domingo, estou convidada a asinar exemplares do poemario a partir das 19:30.
Había moitísima xente. Rivas asinando libros, pintando paraugas xunto ás adicatorias, e eu coa tentación de dicirlle o moitísimo que o admiro e canto desfruto da súa literatura.
Asistín á presentación do libro Erofanía de Yolanda Castaño, un volume recopilatorio das súas tres primeiras obras. Foi unha presentación cálida, plena de agradecimentos e amizade na mesa compartida con Miguel Anxo Fernán Vello e Teresa Seara. A lectura dos seus poemas, na tarde de onte, levoume á Facultade de Filoloxía no ano 97, á primeira vez que a escoitei recitar. Foi un pracer breve, tan só tres poemas, unha delicadeza escoitala.
Resulta que o mestre era un home de carne e óso, unha voz potente, que tiraba polos puños da camisa, coqueto. Con un profundo e explícito respeto polo rito da poesía, o silencio coma o frío, sen aplausos por favor. Ollos fechados.
Os materiais, as traduccións, esa sutil trascendencia das linguas no poema. Español-Inglés-Alemán. Palabras coma lápidas.
Era certa a súa escrita sosegada, as adicatorias luminosas, transparentes. E eu alí, sorbendo as liñas da súa estilográfica, sabéndome afortunada. Feliz.
Obrigada a Alfredo Ferreiro por este video, por todo o traballo de grabación e post-producción.
Foi estrano velo, lembrar algúns instantes, escoitar de novo a Miguel Anxo, Teresa Seara e Eva Veiga, a min mesma. No filme quedou rexistrado para sempre o saúdo ás miñas sobriñas, as galletas, a emoción contida, o cadro de Manuel Suárez, tanta xente querida na retina.
A presentación do poemario: íntima, cargada de emoción, de xenerosidade, de intres fosforescentes entre amigos, poetas e pintores. Foi un pracer compartir a tarde de onte con Xavier Seoane e a xente que o quere e admira, entre os que me inclúo. Sentinme afortunada de escoitar, coma sempre, a un gran dicidor de poemas.
A memoria é o pouso
de moitas memorias.
A luz o sedimento
de moitas sombras.
Mañá 22 de Maio, ás 20:00 preséntase o novo poemario de Xavier Seoane no Centro Social Caixa Nova. Participarán no acto ademáis do autor, Fidel Vidal, Eva Veiga e Miguel Anxo Fernán Vello. Alí nos veremos.
Recolle Fernando Agrasar que escribe Vittorio Gregotti sobre o concepto de proxecto:
“Non creo que se poda falar de proxecto sen falar de desexo. O proxecto é o xeito con que tentamos satisfacer un desexo noso. Nembargantes, a palabra proxecto leva implícito un senso de distancia entre o desexo e a súa satisfacción.(…) Dende o punto de vista da arquitectura, o proxecto é o modo de organizar e fixar arquitectónicamente os elementos dun problema. (…) A arquitectura encóntrase, dende este ponto de vista nunha situación un tanto especial. A complexidade técnico-económica dos factores que concorren na súa formación é tal que fan precisa unha previsión detallada dos elementos do proxecto: básicamente a gran distancia que media entre desexo e a súa satisfacción.” GREGOTTI, Vittorio, Il territorio dell’architettura, Feltrinelli, Milán, 1972.
Ésta é unha das moitas citas textuais que atopamos no libro Introducción al conocimiento de la arquitectura. Tiven a sorte de que Fernando Agrasar, arquitecto e autor do libro, me convidase a lelo para participar na presentación do mesmo xunto con Jérôme Lecat, Xan Mosquera, José Manuel Peña Serna e Pilar Seoane, que terá lugar hoxe ás 20:00 no Colexio de arquitectos (Federico Tapia, 62).
DESCUBERTAS. Así definiría o meu encontro co libro, eu que son allea á disciplina, descubrín que nunca tivera a oportunidade de achegarme a ela. Estes días pensei na importancia da adquisición dunha cultura arquitectónica dende a nenez, as repercusións que isto tería na sociedade, a urxencia de posuir as ferramentas necesarias para mirar arredor.
Onte, na rolda de prensa, un arquitecto convidado, Jérôme Lecat, dixo algo que me conmocionou, e parafraseo: a arquitectura condiciona o noso xeito de pasear, os nosos encontros…
Este libro ofrece iso, as ferramentas necesarias para achegarse á arquitectura, nocións básicas e complexas que permiten ver/mirar de xeito distinto, definicións necesarias que me fixeron tomar consciencia dalgúns prexuizos, pero tamén da importancia que ten que a sociedade adquira unha cultura arquitectónica para que algunhas cousas muden. E si, non todo o que se constrúe é arquitectura.
