Con motivo da celebración do 25 Aniversario do CEIP Rosalía de Castro fun convidada a falarlles aos rapaces de 3º ciclo de primaria sobre o proceso de escrita, sobre como crear historias e construir poemas.
Foi unha mañá linda. Chegar ao centro, ficar marabillada mirando para as paredes nas que estaban pendurados os traballos das distintas aulas, as fotos dos máis pequenos ilustrando un poema de Rosalía de Castro, os cartaces gañadores do día das letras. Admirarme co traballo que leva a cabo o equipo docente nos distintos niveis.
O paseo polo centro remata na exposición conmemorativa do 25 aniversario. Emocionante. De seguida me contaxio do entusiasmo do director Jesús J. Celemín, que me fala dos comezos da escola, que me ensina as fotos do alumnado que pasou por alí ao longo destas décadas.
Pouco despois xa estou a falar na biblioteca, contando como comecei a escribir, que fago para construir o poema. Foi un encontro divertido e inspirador no que a rapazada fixo intervencións de moito interese. No que falamos de obxectos queridos, das historias que nos gustaría escribir. E así mudamos os finais dos contos clásicos e inventamos historias sobre a botella chegada de Paris. E nun desvío delcioso chegamos ás cereixas, aos peizoques.
De súpeto, a petición dun poema. E os aplausos máis espontáneos que me rinden.
Unha mañá na que seguir fascinándome co nivel das aportacións das rapazas e rapaces de 5º e 6º. Unha cita que rematou en flor e cunca. Fico tan feliz e agradecida.
Parabéns a todo o persoal que compón o Rosalía de Castro por estes vintecinco anos! Eles alentan e forman os soños do noso futuro.
Desexando voltar.
O pasado día 4 voltaba ao Instituto Elviña, envolta de frío, de grafitis e versos para compartir co alumnado de 1º de bacharelato.
Os profesores, algúns vellos amigos, a biblioteca eterna. E foi xuntar as mesas e as cadeiras, proxectar as imaxes na pantalla e saber que o que alí acontecía era só para nós. Un privilexio.
E aínda que unha queira entregar a palabra con esfuerzo aprendida, ás veces si e ás veces non. Pero alí, Neruda e Cortázar para remontar o mundo, e Vukusic, e Neorrabioso.
Entre o senfín de palabras, versos, listas, o temor a expoñerse, a ser revelado polos demais a través da sinatura: amiga, tabaco, comprensión, honestidade, fútbol, amorodo, a cor rosa, a pintura, recompensa, nada, vinganza, auga, ilusión, vacío, océano, nostalxia, alcohol, verde, ledicia, lume, rizos, empatía, beleza.
Sempre agradecida a Lois, Pepa, Charo (que ademáis fixo unha presentación xenial do día) e os titores implicados.
Sempre desexando voltar.
Teño a grande alegría de participar nesta edición de PontePoética. O venres 20 e o sábado 21 a poesía tomará Pontevedra. O Festival, dirixido por Yolanda Castaño en colaboración co Ateneo de Pontevedra, que vai pola súa segunda edición, reúne desta volta aos poetas galegos Estevo Creus, Xosé María Álvarez Cáccamo, Estíbaliz Espinosa e mais eu, ao vasco Edorta Jiménez, o catalán Eduard Escofett, a malagueña María Eloy-García, e tamén contará coa presenza do poeta portugués, Nuno Judice e a poeta eslovena Veronika Dintinjana.
En sesións de tarde e noite no Teatro Principal: O venres ás 18:30 e ás 20.00. E o sábado ás 17:00 e ás 18:30.
O vindeiro xoves 19 de abril ás 18:00 no centro da UNED da Coruña e dentro do ciclo La creación literaria y sus autores. VII Encuentros con los escritores, terá lugar unha mesa redonda na que participarán Carlos Negro, Yolanda Castaño e eu mesma con Javier Pintor e Xavier Seoane.
Unha boa oportunidade para escoitar e falar sobre a creación e os seus labirintos.
Teño escrito, noutras ocasións, sobor da importancia que teñen os obradoiros de poesía para min.
Cando son eu quen os conduce, como a posibilidade de achegar o poético a lectores que nun comezo se sinten distantes do xénero, pero tamén a lectores devotos ou inéditos. Sen dúbida o reto é maior canto maior é a distancia que os asistentes me din que sinten coa poesía. E sen embargo sempre o fascinio, a fortuna de que sexa a miña man quen abra a porta.
Cando son eu quen os recibe, como a posibilidade de seguir aprendendo outros xeitos ler.
Obradoiro tras obradoiro, xa sexan adolescentes, mozos que queren ser escritores ou adultos que deciden que desta si, que desta teñen tempo para atreverse a ler o que no pasado non, sempre unha ristra de prexuizos e tópicos que se confesan con máis ou menos pudor. E daquela unha faísca de carraxe apunta nos meus dedos.
En que momento a poesía non? En que momento da vida se nos fai crer que a poesía é so para lectores avezados, para lectores que por ciencia infusa entenden a Quevedo e Góngora? En que momento a onomatopeia e a aliteración suplantan o principio dos principios ao ler poesía: a intuición, a capacidade de emoción da que todos estamos dotados?
Velaí radica para min un dos problemas máis graves.
Sen dúbida o modo canónico de achegar a poesía a nenos-adolescentes-adultos, na maior parte dos casos, non é eficaz. Cando menos non é fructifero á hora de formar lectores futuros de poesía.
E onde fica o desfrute, o éxtase que pode experimentarse cando damos cun poema, cun poeta que escribe para nos, que nos escritura?
Por sorte eu tiven moitas mans a abrirme portas. A poesía na casa, na escola.
No mes de maio dará comezo un novo obradoiro que organiza a librería Cascanueces na Coruña, un espazo para a descuberta de poetas galegos contemporáneos, de poéticas interesantes, un espazo no que aprender outros xeitos de ler, os distintos camiños que poden levarnos ao centro da palabra. É un obradoiro concebido para lectores ou escritores, para recén iniciados ou expertos. É un obradoiro concebido para o desfrute. Para afondar na linguaxe, no prodixio do mecanismo do poema.
O prazo de matrícula xa está aberto. Arrincamos o 8 de maio, tódolos martes de 18:00-20:00 durante tres meses. Número de prazas limitado.
Máis información: eltallerdelcascanueces@zaerasilvar.es
Estou desexando que nos demoremos en calquera verso, no que ti escollas. Estou desexando coñecerte.
Arquivado en: poesia
sen beleza de tísica
na herba
estendes os lenzos
así
clareas os días
horas de mandil
engraxado
fosilizando o tisne
do peito
mentres te miro
xenuflexión
de lixivia
escorrentando
dos días
o ferro
Diapositivas a clareo
Na vindeira semana (30 de xaneiro-3 de febreiro) remata o prazo de matrícula para o obradoiro de poesía galega contemporánea do Fórum.
Neste cuadrimestre temos a sorte de que Estíbaliz Espinosa se encargue dunha parte das sesións.
Xa sabedes, tódolos mércores ás 17:00.
Vémonos alí!
Escribirono elas primeiro. A cita será o martes 8 ás 21:00 no Modus Vivendi (Praza Feixoo, Compostela). Alí, con Xosé María Álvarez Cáccamo e Nuria Sanz. Convidados por Branca Novoneyra e Olalla Cociña. É un luxo, un pracer que agardo impaciente.
Levo moitos versos para ler, de máis. Pero sempre o fascinio coa inocencia: a que está e a que se perde, a que se perverte e a que se restaura.
LOS TRABAJOS Y LAS NOCHES
para reconocer en la sed mi emblema
para significar el único sueño
para no sustentarme nunca de nuevo en el amor
he sido toda ofrenda
un puro errar
de loba en el bosque
en la noche de los cuerpos
para decir la palabra inocente
A. Pizarnik
Lendo o post do blog da biblioteca de Carril despois do meu obradoiro POESÍA + GRAFITI veuseme á mente a idea de cita a cegas. Sempre é un pouco así, quedas cun grupo, desta volta eran 27 rapazas e rapaces de ciencias, e antes do día cóntanche cousas, vas sabendo. Elucubras. Imaxinas.
Pero chega o día, o pasado venres, e coma sempre, antes de tempo, e miro os cartaces do hall, e non descubro o tendal cos meus poemas, as fotos, alí, tan alí, eles xa sabían como era eu, algo do que escribira, pero igual a curiosidade.
Sorrío ao ver os versos pegados polo instituto, e pregúntome se a da foto son eu.
Daquela entran na biblioteca e Ana preséntame oficialmente (ARROIBO). E tódolos ollos alí, para min, prendidos no primeiro grafitti que o proxector. Si, claro, son de ciencias, pero, pero a poesía.
E entón analizamos as imaxes, e eu aplaudo os comentarios agudos, as observacións intelexentes, falamos do que si e do que non, de emoción e mensaxe, de palabras. É un grupo atento, que se concentra no discurso, que gaña puntos co paso dos minutos.
E o agasallo chega na última parte da sesión, as súas palabras, as súas, que me comparten, despois do meu redondel. E alí, xa na intimidade do encontro, cada unha, cada un: avión, barco, rugby, risos, Cortegada, soños, mirada, curmáns, praia, piragüísmo, amigos, aldea, acampada-recordos-cáncer, piano-música, baile, piscina-auga, gafas, música- Papa-Roach, parque, baile, canción-Sabina, fútbol, exame, filmes, mar.
Pasará o tempo, e ao mellor non lembro os vosos nomes, pero si as vosas palabras, as vosas historias.
Foi unha cita perfecta, redonda. Grazas a tódolos alumnos e alumnas de 4º ESO, que estiveron dispostos a arriscar tanto coma min.
Grazas a toda a equipa de normalización do instituto do Carril Miguel A. González Estévez, aos mestres que se involucraron, ao persoal que fixo o imposíbel para que todo funcionase. Aos que quixeron que nos coñecesemos nesta cita pensando que funcionaría.
Obrigada.
Vémonos pronto, si?
