As adiccións. Eu son das que alimenta as adiccións. Pode que a trampa, que o mecanismo que evoca o pasado antes de convertirse en letra sexa a premisa. Acodo sempre aos obxectos, son eles os que conducen a lembranza, rememoro e se podo, procuro ata dar coa materia. Ademáis das cartillas do meu silabario que están gravadas a ferro, o meu primeiro libro definitivo foi: El libro de Borja y Pancete. Un libro marelo cheo de osos laranxa. Era o libro de texto de 1º de EXB. Hoxe extraviado. Non me resigno a crer que está perdido, periódicamente vou ao faiado na súa busca, e voltarei antes do que penso.
Neste afán recuperador (pasa o mesmo cos xoguetes) compartido con moitos da xeración dos 80, quixen mercalo de segunda man. Imposíbel. Moitos outros adictos andaban na mesma procura. E así din con algún post semellante a este, e cun foro de fanáticos que falaba do libro, da infancia, do fascinio. Ler os seus comentarios así, un pouco dende fóra, deume algo de respeto, fíxome miralos de esguello.
Eu, eu tamén pertenzo a esta comunidade? Pois moito me temo que si.
ANAYA volveu reeditar o libro este ano, con outra capa, claro.
[Isto levoume a pensar en que hai libros eternos, tamén para os pequenos, eu conservo algúns. Pensei tamén na responsabilidade dos autores e autoras dos libros de texto, da literatura infantil (ecoando algún comentario dos ponentes das I Xornadas de Literatura e Ensino " A literatura galega nas aulas: os camiños do entusiasmo"). Eles darán forma ás nosas lembranzas. Pensei en que eu non sabería dicir os nomes dos autores e ilustradores de Borja y Pancete, pero que sempre lembraría o título. Esa é a trascendencia á que aspiro, non importa demasiado que o autor desapareza en favor da obra. Pero hoxe a necesidade de recoñecer ese traballo lévame á última páxina do libro onde aparecen: Emma Lorenzo, Antonio Basanta, Luis Vázquez como escritores e Arcadio Lobato e Paz Rodero coma debuxantes.]
Encarguei a reedición. Veño de recollela na librería. Digamos daquela, para axustarnos á realidade, que o encontro co obxecto foi algo decepcionante. E na urxencia por sentirme nena de 6 anos pasei as páxinas na procura das ilustracións, da sensación máxica ao ler silabeando por vez primeira, de ter a capacidade de descifrar os signos. Na procura da historia sinxela e universal de Borja e o seu oso, na procura por estar naquel pupitre verde lendo con Dona Linucha, mentres ventaba fóra.
Nin iso foi abondo, pode que os adictos sempre desexemos máis. Pode que só nos conformemos con experimentar de forma idéntica unha e outra vez. Pero, no fondo, eu sabía que aquilo non podía ser.
Teño a esperanza de atopar o meu exemplar, gastado, coas beiras das páxinas viradas, co meu nome na primeira folla. Ha de ser ese obxecto e non unha réplica calquera.
Ao mellor daquela si, daquela pode que a potencia da dose sacie finalmente.
Ata a seguinte vez.
Hai días ladeaba a cabeza ante o tweet: fago unha peciña pequena de oboe, para unha galleta e para Dores Tembrás. Son eu. A vaidade que me fai sorrir.
Non coñezo a @benxa_otero. E sen embargo, e sen embargo. Tres palabras: galleta, óboe, dores. E é coma sempre. O fascinio que me leva a querer saber. A curiosidade dos ollos que quedan xusto por riba da mesa, pés en punta. E chego ata o Linho do Cuco. E daquela a peza máis fermosa soa na mañá, inesperada. A beleza en 4:31. Secrets. O ouvido inexperto procura un óboe con ollos fechados.
Cada foto, cada encadre, revela uns dedos hábiles. E estudo a forma do óboe, o son. Porque alguén descoñecido, pero non estraño, ligou o meu nome ao dun instrumento que ata agora non. E a galleta, a galleta. A felicidade nada efémera que un tweet deixa na mañá, para levarme onda os segredos, deixándome imaxinar, imposíbel, esa peza de óboe compartida.
Ao mellor ese descoñecido non sabe que a terra, que o liño e o cuco para min. Importa?
Heinos escoitar en directo.
Heille regalar unha galleta a Benxamín Otero.
Hai un par de semanas meu pai deume a ler un papel cuadriculado. Era un exercicio de 2º de EXB, por unha cara estaba escrito a boli cunha letra redondiña de mestra, con ocos que a Dores dos 7 anos enchera a lápis sen precisión. Tratábase dunha redacción sobre donde vivíamos, con quen, como era a nosa casa.
Eu viña de mudarme á Coruña, aquel verán meus pais insistirannos moito en aprendermos de memoria o novo enderezo: R/ Chile, nº x, x. Para min aquela insistencia era a proba irrefutábel de que se me perdía podía ser realmente grave. Xa non estaba en Bergondiño. Lembro os semáforos, a man da miña nai apretando a miña, con forza innecesaria, no paso de peóns, o tráfico, o asfalto, a tenda de lambetadas. Ata a min me sorprende aquel temor, a precaución da nena recén chegada da aldea, a sensación permanente de estar nun espazo hostil.
Aquel papel regresoume á unha aula concreta do Colexio San Francisco Xavier, ás fiestras dende as que podía ver os repolos das leiriñas de enfronte. Mirábaos e a terra, a terra.
O encontro coa redacción foi revelador. Relina completa, aquela caligrafía insegura prendida nas cuadrículas. Describía a vivenda da Coruña. Memorizar aquel enderezo dera o seu primeiro froito académico. Polo envés da folla había que pintar o noso cuarto favorito da casa e explicar porque nos gustaba. Cando lle dei a volta para ver o debuxo descubrín con estupefacción e fascinio que non era ningún cuarto do piso da Coruña. Non, o que eu debuxara era o salón de Bergondiño, os sofás de pana azul e a chimenea.
Sobrecolleume a contundencia daquela afirmación infantil. A naturalidade.
Xa daquela eu podía vivir na Coruña, saber agardar o verde antes de atravesar, aprender de memoria un enderezo con emanacións exóticas, pero sabía perfectamente onde estaba a miña casa.
Arquivado en: petit trèsor
Pensaba na mañá, que unha das cousas que máis me gusta(ba)n dos días de festa é que ao día seguinte podíamos almorzar tarta. É así dende que teño lembranza. Por iso o día da celebración non me apuro a comelo. Sei o que virá á mañá seguinte.
Así, entre pocillos, copas de licor, cinceiros, unha nena en pixama desfrutaba da torta, dos pasteis, dos restos doces. Quixen pensar no que significa esa atmósfera para min, as risas ecoando, certas cinéticas tatuadas no ar. Alí, sentada no banco da cociña, rememoro o que foi mirando para os globos desinflados, xusto na calma previa a fregar e recoller todo.
Isto levoume ao concepto de deshora. Na debilidade que sinto por el. Por iso as vésperas e os días despois.
De súpeto atravesou Dickens, esa escena de Great Expectations, un banquete de voda no xardín, cristalizado despois de cuarenta anos:
todo anegado de tul
as hedras
donas do cristal tallado
os paxaros
aniñando nas fontes
os noivos da tarta
descoloreados
a seda dos lazos
resgada
Canto deixamos de nós ao tocar os obxectos? A nena mira, suxeitando o prato de tarta na man, a disposición dos servizos na mesa, quen engurrou as servilletas, quen tirou o zucre por fóra, a quen lle caeu a culleriña, quen esfarelou unha das camelias do centro de mesa, quen deixou a copa de viño a medio beber, un corcho con palillos en forma de cabalo (que gardará na lata dos tesouros).
Pousa o prato, mira para fóra.
Nos ollos
manteis a clareo.
O último post sobre a colección de Jandro Villa fíxome pensar nun texto que escribín hai xusto un ano sobre un anuncio de Vuiton. Un filme de FLY 16×9: Shadow.
As vicisitudes para recuperar o video quitaríanlle protagonismo á mensaxe e hoxe só quero deixar aquí unhas palabras sobre os obxectos e a beleza. Unha curta en palabras.
Non é só a música, non é que a sutileza monocromática do comezo te desarme. Non é o mar de grafito, nin o vento, nin a escuma, nin as pestanas soliviantando edificios. Nin os caracteres chineses do papel engurrado.Non é a arquitectura que a envolve, a ela, o chaquetón perfecto, a brétema, o colo, as costas. Armadura de la contra frío. Non é a procura, o paquete, o estourido do marelo, nin a luz que te cega.
Tampouco percibila así, anicada, limiar do rendimento incondicional que ha de vir.
Non son os zapatos imposibeis.
Non é o achádego do bolso.
É como o colle, como o toca, como o aproxima ao peito, elevando a categoría de obxecto, é a consciencia de estar ante algo excepcional, como se o obxecto representase a mesma beleza, o sublime do universo. Agora ela é albacea desa potencia. Protectora, custodia.
Non son os estalos de cor en China Town trala reixa, nin a entrada do home, que a segue. Non é a voltaxe desa persecución, nin o desexo do encontro.
Non son os edificios verquidos na poza, a poza. As escaleiras para non subir nin baixar, o asfalto. Non é esa rúa sen saída.
É a revelación, a luz, o segredo transmitido xa, a imposibilidade de contelo.
Non é o que non vai ser.
É a inclinación de cabeza del, a súa man agarrando o bolso, quitándollo con firmeza lene, sen violencia.
É a inclinación de cabeza da muller.
É
que ela
xa está infectada
de beleza.
Ás veces unha palabra regresa, non a ves vir, é coma se tivese estado por anos nos pregues dun vestido bordado de nido de abella, dos que xa non. Daquela as pupilas dilátanse, e a conmoción por recuperala paraliza os músculos porque unha nunca sabe se poderá reter esa palabra.
É Diana Varela Puñal quen ma ofrece na carta-prólogo do seu novo poemario ANIMAL ABISMO (que se presenta hoxe, venres 4, en Portas Ártabras ás 20:00).
Levo un par de semanas pensando nela, na palabra, na bondade. Sempre igual coas palabras, nun exercicio que podería semellarse bastante a unha cata de chocolate, de aceite, de auga: pegas a palabra ao padal, desfaise na lingua, e xusto nese intre inhalas as primeiras notas, a intensidade, para logo demorarte no conxunto que provoca o encontro. Vas trazando unha constelación de conceptos próximos, e sempre a etimoloxía, e sempre o uso. Pero sobre todo, o vencello íntimo e intransferíbel con ela.
Hai palabras que caen en desuso, un dos rapaces do Instituto de Carril explicábamo coa palabra honor. E iso indica xa tanto.
Pensei estes días que dalgún xeito a expresión É unha boa persoa invadiu os matices que estoutra É unha persoa bondadosa pode ofrecer. A bondade. Que perto querería estar desa palabra, do que representa, coñecín, aínda coñezo, a algunhas persoas bondadosas.
Achégome a ela como se fose unha anciá descoñecida que me ofrece pan con manteiga saraivado de zucre. E na extensión do brazo, no xesto dos dedos, aniña a palabra.
No etimolóxico de Corominas, na entrada BUENO, fan referencia á bondade.
RAG: Calidade das persoas que as impulsa a ser boas cos demáis e a face-lo ben.
RAE: Cualidad de bueno./Natural inclinación a hacer el bien./Acción buena./Blandura y apacibilidad de genio.
Nada me satisfai, ningún dos significados ofrece o que procuro. Porque no fondo querería ter atopado o retrato de quen eu sei. Alí na entrada de bondade, querería ter lido como primeira acepción: cualidade dalgunhas persoas extraordinarias, éstas soen levar unha estrela de prata no peito que indica, a quen os ve, que se atopan ante a sabedoría sinxela, a verdadeira.
Se te tocan estás salvado.
Arquivado en: petit trèsor
Hai uns anos que merco mimosas na Praza de Lugo. Sempre no mesmo posto. Vou alí na certeza de atopalas. Non as hai nin nas floristerías do meu bairro nin na praza das Conchiñas. A pasada semana falei disto coa rapaza do posto que mas vende. Díxome que se non fora por algunhas señoras maiores que llelas levan elas tampouco as terían, porque os distribuidores de flores non as traballan ao ser tan delicadas e durar tan pouco.
-Son señoras de aldea que van collelas ao monte. Iso e mailo verde nos traen. Non sei que faríamos sen elas.Unha delas xa non ven, ía moi maior.
-Pois non pode ser, non poden deixar de telas, é unha das flores máis fermosas que hai. E dicíallo mentres ela me envolvía unha boa ramallada delas.
Saín da praza. E foi cando comecei a notalo. As mulleres virábanse cara a min, algunhas sorríanme. Sentía as conversas atrás miña:
-Mira esas mimosas. Son preciosas.
-Y qué bien huelen, respostaba a compañeira.
Logo as nenas e nenos de mandilón a raias á saída da escola.
-Papá, como se llaman esas flores?
-Mira, mira, mira las flores que lleva esa chica.
(E podería poñer máis exemplos, na cafetería, no autobús, no paso de peóns…)
Despois fixen algo que miña nai me aprendeu a facer de nena. Fun á escola a recoller ao meu pequeno, e deille un ramiño para que llo agasallara á súa mestra. Nós facíamos iso, levabámoslle á mestra ramiños de flores dos balados, e no tempo das candeas un ramiño de mimosas. Foi fermoso ver as caras do pequeno e a mestra. A ilusión do primeiro ao ver o efecto que xeraba o agasallo na mestra que tanto quere. A expresión de sorpresa e agradecimento sinxelo na mestra, ao tempo que dicía:
-Son das miñas favoritas. E apertaba ao meu fillo contra si, como se lle devolvera un obxecto perdido e moi querido, un anaco de infancia. Eu de pequena…
Sentín o poder desas esferas marelas, fráxiles, nas faces coas que me cruzaba. Pensei no pouco afeita que está a cidade a estos asaltos da natureza. Pero tamén me decatei de canto agradecen a visión dun fragmento de beleza silvestre.
Non ía ser tan doado. Regresei onte á novela e non fixen outra cousa que extraviarme de novo na delicadeza das imaxes de Silva. Post-it acumulándose. Como ofrecer nun post a atmósfera que Silva? Como falar desas orquideas imposíbeis que o poeta protagonista, Fernández, cultivaba para as súas admiradas no invernadoiro transparente? Como recuperar ese escritorio renacentista e os comentarios de Eva Valcárcel na aula de 2001?
Lin a novela en tres ocasións, con anos de distancia, e sempre o mesmo éxtase luxoso, exhuberante, abullonado. E un fío glacial, tráxico, enfíandoo todo.
De sobremesa. Dentro. Quería ser, e fun, unha das túas admiradas, Fernández, dos teus versos, sen conquista, deixei que perderas a luva confeccionada en Paris naquela velada onde a seda xaponesa, onde o fru-fru do meu vestido. E Silva e Fernández confúndense na linguaxe, e autor e protagonista visten a mesma levita, a mesma garabata de chantun branco picada de alfinete con brillante.
Maria Bashkirtseff. Foron os ollos de Silva os que ma agasallaron. Como non contaxiarme da súa devoción?:
“Verdad que hacía dos horas la magia de la música la hizo olvidarse de todo, de sí misma y de la tisis, pero ahora, desvanecido el encanto, sola, sentada frente al escritorio, acodada sobre éste, la luz tibia de la lámpara cayéndole sobre la masa de cabellos castaños, la cabeza apoyada en la mano delicada, ahora al recapitular el día, la lectura de Balzac, la furia de trabajo artístico de Sèvres, el ensayo del vestido, el sueño de grandeza mundana, los momentos pasados al piano, todo se borra ante la realidad cruel de la enfermedad que avanza en el gran silencio religioso de la media noche, la siniestra profecía del hombre de ciencia llena sola, oscura y siniestra como un horizonte nublado, el campo de su visión interior…¡Morir, Dios mío, morir así tísica a los veintitrés años, al comenzar a vivir, sin haber conocido el amor, única cosa que hace digna la vida de vivirla, morir sin haber realizado la obra soñada, que salvará el nombre del olvido; morir dejando el mundo sin haber satisfecho los millones de curiosidades, de deseos, de ambiciones que siente dentro de sí, cuando el conocimiento de seis lenguas vivas, de dos lenguas muertas, de ocho literaturas, de la historia del mundo, de todas las filosofías, del arte en todas sus formas, de la ciencia, de las voluptuosidades de la civilización, de todos los lujos del espíritu y del cuerpo, cuando los viajes por Europa y la asimilación del alma de seis pueblos sólo han servido para desear la vida con ardor infinito y concebir planes cuya realización requeriría diez vidas de hombre! ¡Morir así, sintiéndose el embrión de sí mismo, morir cuando se adora la vida, deshacerse, perderse en la sombra! ¡Imposible…!”
Trala lectura das páxinas que Silva-Fernández adica a Maria as febres agallopando en min. E as palabras no diario da artista adorada o 3 de xullo de 1876:
“Este pobre Diario que contén tódalas aspiracións cara a luz, todos estos impulsos terán que ser considerados como arranques dun xenio aprisionado se ao final fose coroado polo éxito ¡pero serán vistos como delirios vaidosos dunha criatura banal se acabo enmofandome eternamente! ¡Casarme e ter fillos! ¡Pero cada lavandeira pode facer outro tanto! A non ser que atope un home civilizado e lúcido ou débil e namorado. Pero ¿Que é o que eu quero? Vos sabedelo ben. ¡Eu quero a gloria! Non é este Diario o que ma outorgará. Este Diario non será publicado máis que despois da miña morte, porque eu estou aqui demasiado espida para amosarme en vida. Por outra banda, non será máis ca o complemento dunha vida ilustre”.
Maria. Maria. Imposíbel conseguir os seus diarios traducidos. E a insatisfacción abisal. Ela na excepción, e así, no ceminterio de Passy, a túa tumba, monumento histórico no que as flores de Silva apodreceron hai tanto.
Pre-raphaelite brotherhood. Dende as primeiras páxinas Silva fai da pintura da irmandade inglesa ofrenda para sensibilidades escollidas. E así, quen é fiel seguidor daquela revolución artística de poetas, pintores, escultores e críticos, recoñece nas palabras de Fernández o cadro de Millais:
“evocada por las notas dolientes del nocturno y por una lectura de Hamlet, flotaba, pálido y rubio, arrastrado por la melodía como por el agua pérfida del río homicida, el cadávez de Ofelia, Ofelia pálida y rubia coronada de flores…el cadáver pálido y rubio coronado de flores, llevado por la corriente mansa…”
Non podo asegurar se foi daquela cando descubrín a morte de Siddal, Elizabeth Siddal, muller de Rosetti e modelo de Millais no cadro Ophelia que Silva describe no fragmento citado. A morte da muller que durante tantos días flotaba no baño para que cada pregue do vestido fora certo no cadro. As velas consumidas baixo a bañeira, a auga xeada. A morte.
Fora daquela cando unha amiga da facultade me ensinara un suplemento cultural, que seu pai gardara, do xornal El País adicado á irmandade. Lembro aquela tarde na sala da súa casa, e unha análise dos símbolos do cadro O espertar da conciencia. Esa foi a mesma amiga que me agasallou o seu exemplar da novela ao saber que a min mo roubaran.
Co tempo iría enchendo o meu propio andel adicado á irmandade, libros traidos de Porto, Göteborg, London. As visitas á TATE. E a emoción estética, o tremor no rostro compartido con Silva, aínda o pasado estío.
Obra poética. Silva perdeu nun naufraxio o arcón no que gardaba toda a súa obra. A De Sobremesa que chegou a nós é un intento de recuperar a novela perdida. Ademáis consérvase un tomo non moi extenso de parte da súa obra poética. O resto despareceu nalgún lugar do mar entre Venezuela e Colombia. Silva nunca superou aquela perda.
En 2002 chegou ás miñas mans a selección feita por Hiperión, recén reeditada, co monograma do poeta na portada, fondo verde.
O nocturno. Moitos críticos din que é un dos poemas de amor máis citado en toda América Latina. Pero hoxe non, hoxe quero deixar aquí un par de versos destoutro texto La ventana:
La brisa, dulce y leve,
como las vagas formas del deseo,
llevó al pasar por los barrotes duros
aroma de azahares y de lirios
José Asunción Silva, o la presencia del amor ausente. É o estudio que Juan Carlos Botero lle adica a Silva na obra El idioma de las nubes. É interesante a súa análise na que coquetea cos lindes da vida e a obra sen aventurarse en cotilleos ou presuncións infundadas, e aínda que toma partido, xustifica con detalle a súa exposición.
De todo o estudio a descripción do neno Silva de doce anos veu a escintilar na tarde do luns, a lembranza íntima que Evangelista Manrique fai do compañeiro de xogos:
“A los doce años causaba la envidia de párvulos inocentones y escolares inquietos al presentarse con su vestido de terciopelo traído de Europa y cortado sobre medidas, sus guantes de cabritilla siempre calzados, sus zapatillas de charol, sus flotantes corbatas de raso, su reloj de plata, pendiente de bellísima leontina de oro, y sobre todo (detalle único entre los niños de esos tiempos) su cartera de marfil, en la cual guardaba tarjetas de visita litografiadas, que bajo cubierta de fino papel timbrado enviaba en los días de cumpleaños a los amigos de su casa.”
A sofisticación luxosa que impregna todas e cada unha das páxinas da novela adquire nova dimensión ao entender que a aristocrática apostura, o impecábel vestir, o coidado minucioso pola súa persoa (as unllas puidas e recortadas en améndoa), a distinción e elegancias naturais (herdadas do seu pai D. Ricardo) e, en definitiva, todo o que rodeaba a Silva é natural en Fernández. Imposíbel sorprenderme ao saber que o pai do escritor levaba unha tenda de obxectos de luxo en Bogotá, que amaba a literatura, e que convertiu a casa familiar nun lugar de encontro para as célebres tertulias El Mosaico, nas que os intelectuais máis brillantes da época se reunían.
O neno Silva foi apenas. Sempre precoz entre conversas de adultos onde presidían pensamento e arte. Como non entender a inadaptación de Silva nunha Bogotá sofocante e trasnoitada que non perdoou a exquisita sensibilidade do escritor?
E así en 1884 chegou a Europa, onde os museos, onde as viaxes e o fervor artístico. As lecturas infindas, os intelectuais máis sobresaintes do momento, incluido Mallarmé.
Como non compadecelo no seu regreso a Colombia dous anos despois? Como non desculpar certa arrogancia, a marxinalidade imposta, a imposibilidade de compartir as emocións vividas? Como non compadecerte trala morte da irmá cómplice, Elvira? Como non maldicir a sorte negra nos negocios? E o naufraxio do 94?
Silva, podo desculpar ata o disparo no peito, xusto na marca que o médico trazou esa mañá para sinalarche o lugar do corazón.
Pode ser que Tablada acerte, que ti non teñas unha biografía, senón unha lenda. Importa?
Que tódalas febres que me quedan sexan como a que contigo.
Pensaba estes días, tralo último post, na emoción estética que provocan en nos algunhas obras de arte. E tanto poder coma ela ten para min a post-emoción, un proceso complexo, fascinante e case histérico que no meu caso segue inevitábelmente ao impacto de dita emoción. Nesas febres a estudiosa máis impertinente sae á luz.
Merquei hai un par de días El idioma de las nubes. Ocho textos de arte y literatura de Juan Carlos Botero. Merqueino só por un motivo, adicalle un estudio a José Asunción Silva.
José Asunción Silva foi unha desas febres. Lin De sobremesa en 4º de carreira. E o encontro foi coma caer no tobo infindo de Alice. Lembro aqueles días de entrega á obra magnífica de Asunción Silva, que me levou da man a Maria Bashkirtseff. Gardo algunhas páxinas impresas das miñas procuras de enton. Reteño con precisión a imaxe do mausoleo da escritora rusa, a lectura dalgunhas páxinas dos seus diarios, da súa poética, da súa correspondencia, da súa morte. Porque neses día nada sacia. Nada é abondo. E daquela sempre a pregunta. Como podía non saber que existía?
Aínda que xa coñecía a irmandade pre-raphaelita, a lectura do escritor colombiano permitiume regresar aos tesouros da escola inglesa, redescubrilos na mirada de Silva, dese retrato imposíbel e inédito que só nel.
Nunha das estadías que fixen en Suecia din un monográfico sobre Silva e a súa obra. Naquel inverno regalaranme un libriño coqueto e diminuto da Irmandade, adquirido nunha tenda encantadora de segunda man en Häga. Levárao á aula para mostrarllo ás alumnas e alumnos. Fora unha sesión apaixoada e fructifera. Aquela mesma tarde, tomando un chocolate nun café do centro roubaronme o bolso. Foi a primeira vez na miña vida. Traxedia maiúscula. Non só polos cartos que levaba para as compras de nadal, nin polo bolso magnífico que non puiden volver mercar. Dentro ían os traballos do alumnado, o meu libro de Silva, o da irmandade pre-raphalelita e unha estilográfica de aceiro que me acompañou ao longo de toda a carreira e que sinalaba unha data especial.
Desolación quedase curto. Non vou escreber o moito que chorei aquel roubo. Os días seguintes miraba o río que atravesa Göteborg soñando ver flotar os libros e os apuntamentos.
Tempo despois chegaría ás miñas mans a Obra poética Completa de Silva, en Hiperión, e o lugar reservado en min para o escritor colombiano viría a facerse aínda máis confortábel e frecuentado.
Non me chega este post para escribir todo o que quero, digamos daquela, que este preámbulo servirá de presentación para o seguinte, no que falarei de todos e cada un dos libros e fíos aos que me levou Silva.
Mentres os procuraba nos andeis lembrei o lugar no que gardo a estilográfica de aceiro, ao meu carón mentres escrebo isto. Porque si, o mesmo que me regalara a estilográfica e o libro diminuto da irmandade roubados, restaurou as perdas, zurciunas para min, materialista empedernida, para que agora eu puidera escreber este post e o que vén.
Arquivado en: petit trèsor
derrotas domésticas
debeu ser moi difícil
degolar as anguías
sen cortar os dedos
arrandearte para que non te cubrisen
as escamas de ollomol
liscar do nó corredío das sabas
nas noites opacas
que batallas contra os garavanzos
medrando disformes na agua que absurda tarefa
escoller lentellas de arroz
que impotencia
cando o leite fervido vai por fóra
inevitablemente
e se o batifundo das tixolas non che deixaba oír a música
se o teu francés e alemán eran inútiles
contra a graxa nos fogóns
se os tubos de agua berran como nenos
ou gaivotas e as patacas se pegan
no fondo da tarteira
nai
¿como é que estás sorrindo nas fotos?
Marilar Aleixandre, Catálogo de velenos
