Onte a Revista das Letras publicou Esquiagrafías, 8 textos, un micro-poemario inspirado na obra de Talbot. Estou feliz co resultado, pero sobre todo co proceso.
O meu retrato é do fotógrafo Stéphan Lutier. Magnífica sesión na rúa. Merci por atopar as liñas nas que escribirme.
Os experimentos fotográficos fixenos con meu pai. Complicidade baixo as bombillas vermellas. Dende agora sempre distinto o cuarto escuro, a exposición á luz.
Os textos, en fin, velaí están.
Onte voltei á escola, ao Colexio Cruz do Sar, en Bergondo, onde cursei hai moitos anos 1º de EXB.
Madeira amoreada no terreo de enfronte, eterna. Tablóns e serrín.
Mentres agardaba na entrada vin o comedor, agora máis pequeno. Eu sentaba alí, perto de meu irmán. Lembro o polo, as patacas asadas, o pan. As cociñeiras mirando por nós. E aquela porta na cociña; o meu cerebro sabía perfectamente que por ela podía sair ao patio sen dar tanta volta. Fascinante a precisión dalgúns recordos.
Faltaba o carro dos xelados. Ás veces, pola tarde, meu irmán e máis eu mercabamos un dedo pica-pica.
Pasaron case 25 anos. Como explico que a nena segue prendida da xelatina lila (compartida onte con outro ex-alumno), do tear, da sensación de sentirse na casa? Todos aprendéndome.
Fun á miña aula, estaba chea de nenos, outro mobiliario, outra disposición, pero alí segue o mesmo armario empotrado onde gardei o meu disfraz de bailarina no entroido de 1986. Poñerlle palabras á sacudida, contar o que foi camiñar polo corredor, chegar á porta, agora medrada, outra.
Felicidade inmensa de ir presentar á escola, para os rapaces, o meu pouso o día 10 de novembro. Alí onde o vimbio sempre será oficio para a pequena e onde, coma un milagre, a herba segue a medrar salvaxe.
Gardado en: petit trèsor
Hai anos que o coñezo. Penso na primeira vez, as combinacións deixándome aprender, a delicadeza da forma, o contido exquisito, a reinterpretación necesaria dalgúns pratos da cociña galega. Dende entón cada vez algo distinto, pero sempre a mesma poética. Así, os días que vou comer ou cear alí, prepárome para a experiencia. É recomendábel a intimidade porque é preciso non distraerse, o obxectivo é concentrarse nas creacións, poder prestar atención exhaustiva a cada elemento do prato, á súa combinación, desfrutando do pracer da experiencia.
Recomendo o menú degustación, seis haikus complementarios que dependen da tempada, buscando a armonía co contexto:
Escuma de cenoura con ovo de paspallás. O aceite de oliva no fondo, a escuma quente.
Carpaccio de reno afumado con ensalada de queixo Idiazábal. O fume na lingua, a carne case transparente, o queixo complementándoa.
Colas de langostino con envolto de acelga e champiñóns sobre brotes de soia. Unha excelente combinación de texturas e sabores.
San Martiño con vinagreta de langostino e trigueiros. O peixe no punto, e aquelas escamas de sal coma pequenas pirotecnias na boca.
Avestruz ao allo con puré de pera. Imposíbel describir a excelencia da combinación desta carne coa pera doce.
Milfollas de mazá con textura de arroz con leite. Un dos seus mellores postres, a mazá aceda con biscoito estaladizo, a canela do arroz con leite. Delicadeza.
Pero non podo deixar de nomear aquel postre sonoro, case unha experiencia vital; e aqueloutro coulant con salsa de froitos silvestres. OBRAS MESTRAS.
É unha sorte e un pracer contar con un espazo como o ARTABRIA, onde cada cita é unha experiencia completa. Parabéns para todo o equipo.
Días en que recibes unha carta-mail-paquete, xusto cando xa non contabas, cando o buzón medio se ría de ti, mirando mirando mirando. E daquela chega, e pasa que esa porta a medio abrir sálvate dun día que te miraba de esguello.
É coma esa froita que gardas para cando todo está no seu lugar, a mellor das laranxas para a sede máis xusta.
Amigo que non me lerás, porque non sabes, coma ti dis, imaxino que imaxinas os pedazos, a couza, o recendo entrándoche amodo, tan lonxe, non si?
Esas palabras salvánme, e deixanse reler ata o infindo, e non se cansan, de cada vez son máis lindas e máis cómplices, ata que estoupan en confetti.
Que sorte atopalas no buzón, xusto esas que se me agochaban, esas que non unen o pensamento co acto, nin falta que fai, como diría Pizarnik (ou son eu que quero falar por Pizarnik?)
Non hai madalenas abondo para agradecer ese encontro fascinado, só podo comparalo ás primeiras cereixas do verán, ao recendo que anuncia a vendimia, ao momento no que comezas o poema.
