O último día in London íamos falando por unha tenda cando un home, perto de nós, exclamou: Que bién suena eso! Nós virámonos cara a el: Gallegos, no? Si. Mirámonos uns instantes, e preguntamos: Ti tamén és galego? Si, soy de Pontevedra.
Despois, no taxi, pensaba noutra noite camiñando por Göteborg, un home que pasou a carón de nós díxonos: Vaivos coller o frío. Miramos para el, a pregunta sobraba: É galego? Son, son de Celanova, terra de poetas. Pouco máis lembro da conversa que se produciu a seguir, si que falamos de Celso Emilio Ferreiro e da nosa estadía por terras suecas.
Despois destes encontros, sempre a mesma sensación no corpo, a ledicia de recoñecérmonos, a identidade inherente á lingua, a ligazón á terra, e todo ficaba dito.
Publicouse onte a entrevista que me fixo Lupe Gómez para o Galicia Hoxe. Agradézolle moito as súas preguntas e todos os mails e sms que intercambiamos durante estes días. Foi un verdadeiro pracer, espero que sexa o primeiro de moitos encontros. Cando recibín a súa proposta foi unha sorpresa: a tecnoloxía ten estas cousas, nunca ninguén me pedira unha entrevista por sms. E de súpeto pensei: Lupe Gómez poeta, Pornografía, Fisteus era un mundo, a correspondencia con John Berger (envexada ata a médula). Lupe deume a posibilidade de pensar en moitas cousas, algunhas estranas, outras que desexaba dicir, outras que quedaron ditas pero non sairon. Cantas preguntas sobre o fume, e os poemas, e o libro; e foi tan bonito que alguén coma ela lera o poemario e quixera saber tantas cousas e contalas. Obrigada.
Gardado en: misc
Hoxe púxenme a pensar na palabra intimidade, íntimo, intimus: INTERIOR. Pensei no necesario de que existise, a posibilidade de ser no adentro. Pero a intimidade é tamén ocultarse dos outros, dos ollos que non queremos que nos vexan, dos que queremos preservar un espazo, un tempo. Cando penso en intimidade case sempre vexo unha casa, un cuarto; non un espazo aberto, unha eira, ou unha fraga e, sen embargo, aí tamén é posible.
Cantos collen na intimidade? Un?, dous?, catro?, mais de dez?, menos de vinte e tres?. Pensei nos diferentes tipos de intimidade dependendo do número de persoas que participen nela, do grao superlativo que adquire canto menor é ese número, dos matices que acepta. Do que escasea. Pensei na complicidade inherente á intimidade.
E mentres escribo isto tecleo: é preciso tempo para que a intimidade se dea? Ou pode suceder con alguén que acabas de coñecer?
Intimar, intim(id)ar, intimidades, interno, interior
Momentos íntimos para respostarme: soa, con outra persoa, con outras parellas de amigos, a intimidade da familia. Ata aquí as cotas máis altas.
Reunións de máis de oito persoas, encontros con extranos, multitudes. Pouco ou nada de intimidade.
E agora seguirei agochando intimidades entre os sucos, poñéndoas a proba cos descoñecidos, sorprendéndome, ocultándome dos outros ollos.
Días en que recibes unha carta-mail-paquete, xusto cando xa non contabas, cando o buzón medio se ría de ti, mirando mirando mirando. E daquela chega, e pasa que esa porta a medio abrir sálvate dun día que te miraba de esguello.
É coma esa froita que gardas para cando todo está no seu lugar, a mellor das laranxas para a sede máis xusta.
Amigo que non me lerás, porque non sabes, coma ti dis, imaxino que imaxinas os pedazos, a couza, o recendo entrándoche amodo, tan lonxe, non si?
Esas palabras salvánme, e deixanse reler ata o infindo, e non se cansan, de cada vez son máis lindas e máis cómplices, ata que estoupan en confetti.
Que sorte atopalas no buzón, xusto esas que se me agochaban, esas que non unen o pensamento co acto, nin falta que fai, como diría Pizarnik (ou son eu que quero falar por Pizarnik?)
Non hai madalenas abondo para agradecer ese encontro fascinado, só podo comparalo ás primeiras cereixas do verán, ao recendo que anuncia a vendimia, ao momento no que comezas o poema.
Recolle Fernando Agrasar que escribe Vittorio Gregotti sobre o concepto de proxecto:
“Non creo que se poda falar de proxecto sen falar de desexo. O proxecto é o xeito con que tentamos satisfacer un desexo noso. Nembargantes, a palabra proxecto leva implícito un senso de distancia entre o desexo e a súa satisfacción.(…) Dende o punto de vista da arquitectura, o proxecto é o modo de organizar e fixar arquitectónicamente os elementos dun problema. (…) A arquitectura encóntrase, dende este ponto de vista nunha situación un tanto especial. A complexidade técnico-económica dos factores que concorren na súa formación é tal que fan precisa unha previsión detallada dos elementos do proxecto: básicamente a gran distancia que media entre desexo e a súa satisfacción.” GREGOTTI, Vittorio, Il territorio dell’architettura, Feltrinelli, Milán, 1972.
Ésta é unha das moitas citas textuais que atopamos no libro Introducción al conocimiento de la arquitectura. Tiven a sorte de que Fernando Agrasar, arquitecto e autor do libro, me convidase a lelo para participar na presentación do mesmo xunto con Jérôme Lecat, Xan Mosquera, José Manuel Peña Serna e Pilar Seoane, que terá lugar hoxe ás 20:00 no Colexio de arquitectos (Federico Tapia, 62).
DESCUBERTAS. Así definiría o meu encontro co libro, eu que son allea á disciplina, descubrín que nunca tivera a oportunidade de achegarme a ela. Estes días pensei na importancia da adquisición dunha cultura arquitectónica dende a nenez, as repercusións que isto tería na sociedade, a urxencia de posuir as ferramentas necesarias para mirar arredor.
Onte, na rolda de prensa, un arquitecto convidado, Jérôme Lecat, dixo algo que me conmocionou, e parafraseo: a arquitectura condiciona o noso xeito de pasear, os nosos encontros…
Este libro ofrece iso, as ferramentas necesarias para achegarse á arquitectura, nocións básicas e complexas que permiten ver/mirar de xeito distinto, definicións necesarias que me fixeron tomar consciencia dalgúns prexuizos, pero tamén da importancia que ten que a sociedade adquira unha cultura arquitectónica para que algunhas cousas muden. E si, non todo o que se constrúe é arquitectura.
Gardado en: misc
Son nova nisto, apenas hai dous meses que camiño entre os sucos, e cando publico un post sempre teño a sensación de que non hai ninguén aí, sinto que boto as palabras ao pozo de Alicia. Imaxino os comentarios caendo, rozando as tazas de té, os zapatos, os libros suspensos no ar, incluso un abrelatas enferruxado.
Así, a sorpresa é maiúscula, cando alguén que non coñezo, que me que me acaban de presentar, ou que perdera de vista hai anos, dime que viu o meu blog, ou o que é peor, que o segue.
Ohhhh, xusto nese momento sei que estou vermella, e inmediatamente penso en tódalas cousas que escribín, nas posíbeis grallas, nas incoherencias, nas intimidades, ai!!! de verdade que eu non debería, non debería.
Pero esa persoa, alguén moi amábel, fai referencia a calquera anécdota e di: que lindo comentario, que emotivo, e eu xa quedo paralizada de todo, abraiada.
E si, hoxe quero agradecer a tódolos habitantes do meu pozo de Alicia, eu non sabía que existíades, pero ando a descubrirvos desconcertada e feliz.
Pois si, algo así coma un exame, tendo en conta que te están grabando, que queres explicalo todo bem, que estás nervosa, que quen che fai as preguntas é Ana Romaní (querendo dicirlle todo o tempo que lle debes tanto por ese Love me tender). O pouso, que é? Boa pregunta…mmm pois é un concepto que xurde en terras nórdicas, supoño que motivado dalgún xeito pola morriña, o pouso é a memoria, o recoñecimento á xenealoxía, a infancia a medio amortallar… Se queredes máis escoitade hoxe a entrevista no programa Diario Cultural de Radio Galega (15:00 a 16:00).
para a primeira entrevista da miña vida na radio. Sinto coma se me foran facer un exame para o que non estudei!
Vaia, pois xa saiu!! E que estrano ouvirse na radio, pero que felicidade. Toda esta semana sairá un poema do libro fechando o programa Diario Cultural. Estou moi contenta de escoitar os poemas na radio, pero sobre todo no programa de Ana Romaní, poeta admirada dende a lectura de Love me tender (24 pezas mínimas para unha caixa de música), libro que recomendo encarecidamente!!!
