Vai facer un ano que lin Pig Earth-Porca terra, de John Berger, mestre admiradísimo, gran poeta da terra. Xoán Abeleira é o responsábel da magnífica traducción. MAGNÍFICA TRADUCCIÓN. Non son quen de escribir o que significou esa lectura na miña vida. Foi unha verdadeira febre, só podía falar de Berger e da súa obra.
Probabelmente Berger tería sido case o mesmo Berger en inglés, lendo o orixinal. Pero neste caso é tal a comuñón entre a lingua galega e o texto, que pasaban as páxinas e eu localizaba a obra en calquera aldea do interior de Galiza. Ata tal punto que nun intre determinado fálase da emigración da aldea a Paris, e nese momento pensei: pois si que tiñan que ir lonxe. Inmediatamente despois lembraba que o texto transcorre na Alta Savoia.
É certo que isto non acontece con tódalas obras; é certo que poucas veces unha traducción podería pasar perfectamte por un orixinal. Éste é un deses casos.
Pouco despois lin Once in Europa-Una vez en Europa. Non foi o mesmo. Ao mellor tampouco tería sido o mesmo de lela en galego. Iso non o saberei nunca. Fíxoseme inevitábel pensar na importancia que xoga a lingua nunha lectura. Aspiro, desexo ler aos grandes da literatura (tamén aos pequenos), de non ser en lingua orixinal, en galego.
E todo isto porque leo no blog de Fran Castro o seu último post, no que recolle a pregunta que é ser galego. Para min ser galego é tamén ler en galego.
3 Comentarios so far
Deixa un comentario
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

O sábado, María Reimóndez recolleu o premio de tradución Plácido Castro en Carril e no seu discurso falou da tradución, das mulleres tradutoras e das autoras traducidas. “Tres veces liberdade” reclamaba no título. Falou da necesidade de sacar á luz o que está silenciado, da necesidade de que se escoiten as voces femininas ocultas, e de que ocultas voces femininas o fagan. Con honradez, con todas as palabras, sen modificar nada. E en galego:)
Comentario�Comentarios por abm 05/11/2009 @ 22:49Lía fai un momento unha nova sobre un estudio recente en psicolingüística que dicía que “os neonatos humáns prefiren as pautas sonoras típicas do idioma que oíron durante a súa vida fetal, especialmente durante o último trimestre de xestación”, “que captan elementos do que será o seu idioma materno dende o ventre, moito antes dos seus primeiros tatexos” e, aínda máis abraiante, “que dende os primeiros días o choro leva a impronta da lingua dos seus pais e se detectaron diferentes tonos do choro segundo as diferentes linguas”.
Comentario�Comentarios por Vane 06/11/2009 @ 07:46Frente ós datos empíricos…
Defender o determinismo lingüístico. A impronta da lingua na percepción da realidade.
Agora ben, defender tamén a calidade das traducións, esas traducións que poden estragar máis dun orixinal. Dende o meu coñecemento do mundo editorial e do mundo da tradución, podo dicir que a práctica cotiá non é nin moito menos idílica. Ás veces sorprenderíanos ver como se perverte o traballo dun escritor (mellor ou peor) na súa propia lingua cando se traslada a outra. E todo por presións de tempo (que son cartos) e inconpetencia das persoas que xuzgan os resultados.
¿Traducir? Si. Pero con pautas de calidade estritas. A ninguén lle gusta que xoguen co seu traballo.
Eu tamén quero toda a boa literatura da mundo na miña lingua.
Comentario�Comentarios por náufrago 06/11/2009 @ 10:03